Controlling the bachelors of Istanbul during the ottoman modernization period and the regulations on vagabonds

Bu çalısmada, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl bası Osmanlı Istanbul'unda bekar, serseri ve isçi olmanın algılanısı, özellikle devletin serserilere karsı tutumuna odaklanarak incelemektedir. Amaç bu kavramların birbirleri ile nasıl kesistigini ve ayrıldıgını analiz etmektir. Bu anlamda, bekarların issizler ise serseri olarak sınıflandırıldıgını ve isleri oldugunda da basitçe isçi olarak kategorize edildiklerini tartısmaktayım. Sadece Osmanlı devleti için degil, Ingiliz ve Fransız devletleri için de bazı gruplar serseri sınıflandırılması ile 'potansiyel suçlu' olarak etiketlenmis, böylelikle de toplumun kontrol edilmesi amaçlanmıstır. Bu baglamda, serserilerle ilgili iki Osmanlı kanununu karsılastırmaktayım. Birincisi 1890'daki Serseri Nizamnamesi, ikincisi ise 1909'daki Serseri Yasası. Her iki yasal belgeyi de karsılastırarak, serseri olarak sayılmak için degisen tanımı analiz etmekteyim. Bu yasaların tarihsel baglamını anlamak için on dokuzuncu yüzyılın siyasi, ekonomik, sosyal ve hukuki baglamları dikkate alınmıstır. Çalısmamı sonlandırırken, serserilerle ilgili bu düzenlemelerin Osmanlı devletinin emekçi nüfus üzerinde idari ve ideolojik denetimini mestrulastıran araçlardan biri oldugunu önermekteyim.