Osteoblastlarda anti-apoptotik ve proliferatif etkili adrenomedüllin hormonunun segmental kemik defekti üzerine etkisi

Kemik defektlerinin ortopedik tedavisi zorlu ve maliyetlidir. Bu alanda yapılan kemik defektli hayvan deneyleri pek çok molekül ve biyomateryalin kemik üzerine etkilerini araştırmak adına kullanılmaktadır. Son yıllarda bulunan ve henüz tam olarak etkileri bilinmeyen adrenomedüllin hormonunun literatürde kemik doku üzerine makroskopik ve hücresel düzeyde pozitif yönde etkilerinin bulunması nedeni ile segmental kemik defektinin iyileşmesine katkı yapıp yapmayacağını araştırmak üzere bir hayvan deneyi planladık. Toplam 36 adet Wistar rat ile 4-8 haftalık ve 15-30 µg'lık doz ve zaman bağımlı 6 grup oluşturuldu. Her grupta bilateral önkol radius cisminden 2 mm'lik defekt oluşturuldu ve haftalık 3 kere intraperitoneal olmak üzere 4 ve 8 haftalık kontrollere NaCl solüsyonu, 15 µg 4 hafta, 15 µg 8 hafta, 30 µg 4 hafta ve 30 µg 8 haftalık deney gruplarına belirtilen dozlarda adrenomedüllin uygulandı. Deneyin sonunda hayvanlara ötenazi uygulandı ve formolin solüsyonunda mikrotomografi ile defekt bölgesi görüntülendi. Mikrotomografik olarak kemik yüzey alanı, kemik hacmi, trabeküler kemik kalınlıklarına bakıldı ve ardından histolojik analize geçildi ve dekalsifikasyon sürecinin ardından ışık mikroskobunda defekt bölgesinde oluşan yeni kemik alanları bilgisayar ortamında hesaplandı ve istatistiksel olarak mikrotomografi ve histoloji verileri karşılaştırıldı. Mikrotomografide ve histolojide 15 µg lık gruplarda belli parametrelerde istatistiksel anlamlı daha fazla yeni kemik alanları olduğu görüldü. 30 µg lık gruplarda ise bu etki görülmedi. Kemik mineral yoğunluğunda ise adrenomedüllin verilen deney gruplarında, kontrol grubuna göre artış gözlendi. Sonuç: Çalışmamızda, her ne kadar çoğu parametrede istatistiksel anlamlı bir fark çıkmasa da, adrenomedüllinin kemik dokunun hasar almış bölgelerinde belli dozlarda, kemik dokuya pozitif etki edebileceğine dair radyolojik ve histolojik sonuçlar mevcuttur. Ancak bu etki, defekt modelinde düşünüldüğü kadar büyük bir iyileşme ortaya çıkartmamıştır. Adrenomedüllin ve kalsitonin grubu hormonların kemik dokuya travma veya stres durumlarında nasıl etkilediği konusunda yeni çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.