Autonomy, authority and manipulation

Weber'in savunduğu üzere, bürokratik devletin oluşturduğu temel tehdit bireysel özerkliği aşırı derecede sınırlandırmasıdır. Bireysel özerklik, bireyin yararına ya da zararına olacak şekilde, devlet otoritesi tarafından her zaman kısıtlanacaktır. Bu netice ekonomik ve sosyolojik bir gerekliliktir. Öte yandan, "özerklik" ne anlama gelmektedir? Ben iki tür özerklik olduğunu savunuyorum: nesnel ve öznel. Wolff, özerk kişinin bir başkasının iradesine tabi olmadığını, kendi kendini yönettiğini vurgular. Dolayısıyla, nesnel özerklik kendi kendini yönetme olarak anlaşılabilir. Bununla birlikte, nesnel özerkliğin ihtiyati bir değeri yoktur; yalnızca öznel özerkliğin vardır. Bir kişi özerk olduğunu düşünüyorsa özerktir. Peki bu nasıl sağlanacaktır? Bireysel özerklik ile devlet otoritesi arasındaki tutarsızlığı yaratan temel sorun devlet otoritesinin baskı ve zor kullanımı ile sağlanmasıdır. Sunstein, baskı ve zor kullanma yerine "dürtme" (nudge) kullanımını önermektedir. Dürtme teorisine göre, dürtmeler insanları seçme özgürlüklerini kısıtlamadan daha yararlı seçimler yapmaya yönlendirir. Ancak, dürtme yalnızca küçük ölçekli uygulanabilir. Benim önereceğim, siyasetçilerden arındırılmış, bireysel meselelere – paternalist bir bakış açısıyla insanları kendileri için mümkün olan en iyi seçeneğe yönlendirmek v için dürtmelerin kullanılması dışında – nüfuz etmeyen ve özel eğitimleri ile hukuk sistemine bağlılıkları nedeniyle halkın güvenini kazanan bürokratların yönettiği revize edilmiş bir bürokratik devlet modelidir. Bu model, Platon'un Kallipolis'ini hatırlatsa da, iki örneğin birbirinden nasıl farklılaştığı tezin ilerleyen aşamalarında açıklanacaktır. Revize edilmiş bürokratik sistem, otorite ve özerkliğin oluşturduğu Gordion düğümünü kesmenin bir yoludur.