Para politikalarında dönüşüm ve Taylor kuralının Türkiye ekonomisi için sınanması

Taylor Kuralı gerçekleşen ve hedeflenen enflasyon ve üretim oranları arasındaki sapmalara karşılık olarak faiz oranlarını kontrol etme imkânı tanıması nedeniyle enflasyon hedeflemesi uygulayan Merkez Bankalarına kullanışlı bir çerçeve sunmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, Merkez Bankasının nihai hedefi olan fiyat istikrarının sağlanmasında para politikasını Taylor Kuralı çerçevesinde belirleyip belirlemediğini araştırmaktır. Çalışmada doğrusal zaman serisi yöntemleri kullanılırken, modelde değişkenler Ocak 2002 ve Temmuz 2016 dönemini kapsamaktadır. Öncelikle değişkenler üzerinde olabilecek iktisadi şokların etkisini tespit etmek ve ortadan kaldırmak amacıyla Genişletilmiş Dickey-Fuller (1981) ve Phillips ve Perron (1988) doğrusal birim kök testleri ile kırılmaları dikkate alan Zivot ve Andrews (1992) tarafından geliştirilen tek-içsel yapısal kırılmalı birim kök testi yapılacaktır. Daha sonra, Taylor Kuralı Yapısal Otoregresyon modeli çerçevesinde (SVAR) ele alındıktan sonra, Markow Rejim Değişim Modeli çerçevesinde (MS-VAR) ele alınıp son olarak Gecikmesi Dağıtılmış Eşbütünleşme Modeli (ARDL) analizi gerçekleştirilmiştir. Yapılan analizler neticesinde Merkez Bankası'nın para politikasını oluştururken, sadece enflasyon hedefini dikkate aldığını buna karşın üretim hedefini göz ardı ettiği sonucuna ulaşılmıştır. Bu sonuç Merkez Bankasının Taylor tipi reaksiyon fonksiyonu kurmadığının göstergesidir. Anahtar Kelimeler: Taylor Kuralı, Para Politikası, Enflasyon Hedeflemesi, MS-VAR, SVAR, ARDL