Paris Düzenleme Yaklaşımı: Kriz eğilimlerinin bir takımı olarak kapitalizm

Bu calışmada kapitalizmin geç 1960'lar ve erken 1970'lerdeki yapısal krizine bir entellektüel karşılık olarak gelişmiş Paris Düzenleme Yaklaşımı (PDY)'nı analiz ediyorum. Teorik ve ilişkisel eksenlerde, PDY'nın düzenleme (regulation) kavramını anlamak için, yaklaşımın ontolojik, epistemolojik ve metedolojik varsayımlarını ve diğer düzenleme yaklaşımlarıyla olan ilişkisini inceliyorum. Birikim rejimi, düzenleme tarzı ve gelişme tarzı PDY'nın kapitalist üretim tarzını ve krizlerini araştırmak için ürettiği ana kavramlardandır. Bu kavramları analiz ediyor ve yaklaşımın kriz açıklamasını sergiliyorum. PDY'nın kapitalizmi, krizlerinin oluşması açısından temel sonuçları olan, üretim güçlerinin gelişmesi ve sınıf mücadelelerinin birleşik etkisi altında şekillenebilir bir üretim tarzı olarak anlamalarını özellikle vurguluyorum. Bir eğilim olarak sermayenin aşırı birikmesi belirli bir dereceye kadar PDY'da krizlerin oluşmasının altında yatmaktadır. David Harvey ve Simon Clarke kendi entellektüel yolculuklarında PDY ile ilişkiye girmiş ve sermayenin aşırı birikimini bir genel kriz teorisi olarak ifade etmişlerdir. Bu aşırı birikim teorilerini analiz ediyor ve büyük ölçüde Harvey üzerine odaklanarak bu teorilerin PDY'ndan kazandığım bir perpeksiften eleştirisini geliştiriyorum. Bu manada çalışma kriz teorisi üzerine olan eleştirel yazına katkıda bulunmaktadır.