Essays on bargaining theory

Pazarlık, iki veya daha fazla aktörün, kendi aralarındaki ekonomik işlemler sonucu ortaya çıkan değerin nasıl paylaşılacağına ilişkin süreci ifade eder. Pazarlık problemlerinde iki ana yaklaşım mevcuttur: işbirlikçi ve işbirliksiz yaklaşım. Nash (1950) tarafından önerilen işbirlikçi yaklaşım, bir pazarlık sonucunun sağlaması gereken aksiyomlara odaklanmıştır. Stahl (1972) ve Rubinstein (1982)'nin öncülük ettiği ikinci yaklaşım ise pazarlık sürecini tanımlamaya çalışmaktadır. Bu tez beş makaleden oluşmaktadır. İlk üç makale işbirliksiz pazarlık yaklaşımını, diğerleri ide ise işbirlikçi pazarlık yaklaşımını kullanmaktadır. İlk makalede içsel olarak oluşturulan ağ üzerinde sonsuz süreli bir pazarlık oyunu çalışılmıştır. Bağlantı kurmaya ilişkin maliyet yapısının iki çeşidi incelenmiştir: sıfır maliyet ve sıfırdan farklı maliyet. Oyunun dengesi her iki tanımlama için elde edilmiştir. Ayrıca, etkinlik konusuna odaklanılmış ve etkin ağlar karakterize edilmiştir. İkinci makalede, iki taraflı bir tedarik zinciri üzerinde alıcıların değerlemelerinin heterojen olduğu durumlarda alıcı ve satıcılar arasındaki sonsuz süreli pazarlık oyunu analiz edilmiştir. Alıcıların değerlemelerinin ve ağ yapısının denge sonucu üzerinde etkili olduğu gösterilmiştir. Üçüncü makalede, iki oyunculu, sonsuz süreli, sıralı teklifli pazarlık oyununda referans noktalarının ortaya çıkışı incelenmiştir. Oyuncuların tercihleri referansa bağımlılık göstermektedir ve mevcut teklifleri birbirlerinin gelecekteki referans noktalarını etkileme potansiyeline sahip olmaktadır. Ancak, bu etki sonlu sayıda bir dönem içerisinde sona erdiği için sınırlıdır. Gecikmesiz anlaşmayı içeren bir alt-oyun mükemmel dengesi tanımlanmış; sona erme süresinin ve referans noktalarının denge stratejileri ve sonuçları üzerindeki etkisini incelenmiştir. Dördüncü makalede, bir pazarlık problemindeki çapa ve istekleri belirlemede referans noktalarının gücü; bu etkileri yakalayan iki parametrenin tanıtılmasıyla incelenmiştir. İşbirlikçi pazarlık yazınında, çapa olarak anlaşmazlık noktası ya da referans noktası; istek noktası olarak ise ideal nokta (ütopya noktası) kullanılmaktadır. Bu makalede, bu iki parametre dahil edilerek referans noktasına dayalı pazarlık problemi çalışılmış ve böylece pazarlık çözümlerinin bir ailesi elde edilmiştir. Sonuç olarak, bu ailenin her bir üyesi için çeşitli karakterizasyonlar önerilmiştir. Beşinci makalede, iki kişilik pazarlık problemleri için yinelenen eşitlikçi uzlaşma çözümü tanıtılmıştır. Bu çözüm, eşitlikçi ve eşit kayıplı pazarlık çözümlerini tekrarlı bir şekilde kullanarak tanımlanmıştır. Bahsi geçen iki çözüm cazip bir normatif özellik olan orta nokta baskınlığını sağlamazken, yinelenen eşitlikçi uzlaşma çözümü bu özelliği sağlamaktadır. Özetle, bu tez oyun teorisinin çeşitli alanlarına ve uygulamalarına katkı sağlamaktadır.