Pediatrik suprakondiler humerus kırıklarında medial kolon parçalanma miktarının ve farklı K-teli konfigürasyonlarının sentetik kemik modelinde biyomekanik değerlendirilmesi

Suprakondiler humerus kırıkları (SHK) çocukluk çağının en sık cerrahi gerektiren kırıklarındandır. Redüksiyon kaybı %3-15 oranlarında görülebilmektedir. Redüksiyon kaybının en sık nedeni cerrahi teknikteki yetersizlikler olsa da medial kolon parçalanması, alçak kırıklar, sagital oblik kırıklar gibi kırık morfolojileri de stabiliteyi azaltmakta ve redüksiyon kaybı riskini arttırmaktadır. Bu çalışmanın amacı biyomekanik olarak medial kolon parçalanmasının boyutunun stabiliteye etkisinin ve medial kolon parçalanmasında kullanılabilecek olan üç K-telli konfigürasyonlarının stabilitelerinin araştırılmasıdır. 120 sentetik humerus kemiği ve 700 adet Kirschner teli temin edildi. 20'şer kemikten oluşan altı grup oluşturuldu. Lateral girişli diverjan üç K-teli (3LDP) ve iki lateral girişli bir medial girişli çapraz üç K-teli (3XP) konfigürasyonlarına ve medial taraftan kırık hattının %25'i ve %50'si olacak şekilde kama çıkarılması planlanarak gruplar oluşturuldu. Torsiyon ve varus bükme testleri uygulandı. Bu testlerde sertlik, maksimum tork/yük verileri ve kırık hattındaki değişim fotoğrafları elde edildi. .Verilerin değerlendirilmesi için ANOVA, Mann Whitney U ve Fischer LSD ikili karşılaştırma testleri kullanıldı. Torsiyon testinde 3XP konfigürasyonunun sertliği ve maksimum torku 3LDP konfigürasyonuna göre daha yüksek bulundu. 5° ve 10° rotasyonlar için gereken tork değerleri kama çıkarılmayan 3XP konfigürasyonu grubunda kama çıkarılan gruplara göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu. Varus bükme testinde konfigürasyonların arasında anlamlı fark yoktu. Çıkarılan kama boyutunun 3XP konfigürasyon gruplarında stabiliteye anlamlı bir etkisi bulunamadı. 3LDP konfigürasyonu gruplarında büyük kama çıkarılan grubun maksimum yükü kama çıkarılmayan gruba göre anlamlı olarak daha düşükken, sertlikleri açısından anlamlı fark olmasa da daha az sertliğe sahip olduğu görüldü. Konfigürasyonların kırık hattındaki değişiminin anlamlı bir fark oluşturmadığı görüldü. Kama çıkarılması sonucu bütün konfigürasyonlarda kırık hattında anlamlı bir değişim olurken, 3XP konfigürasyonunda kama boyutunun kırık hattındaki değişime anlamlı bir etkisinin olmadığı görüldü. Üç K-teli ile oluşturulan konfigürasyonlarda kama boyutunun ve kama çıkarılmasının sertliğe anlamlı bir etkisinin olmadığı görüldü. 3LDP konfigürasyon gruplarında büyük kama çıkarılması varus bükme testinde maksimum yükü anlamlı olarak düşürürken 3XP gruplarında böyle bir bulgu yoktu. 3XP konfigürasyonunda kama çıkarılması kırık hattında anlamlı bir değişim yaparken, kama boyutunun buna bir etkisi olmadığı görüldü. Medial kolonun parçalanması durumunda biyomekanik olarak 3XP konfigürasyonu bu bulgulara göre en stabil ve güvenli konfigürasyondur.