Pendnâme-i Azmî'nin Osmanlı nasihatnâme geleneğindeki yeri

Üç bölümden oluşan bu çalışmanın ilk bölümünde, Pir Mehmed Azmî Efendi'nin (ö. 1582) 1566 yılında Enisü'l-Ârifîn adıyla kaleme aldığı ahlak kitabının sonunda yer verdiği kısa nasihatnâme özelinde Osmanlı nasihatnâme geleneği üzerine yapılmış olan çalışmaların genel bir değerlendirmesine yer verilmektedir.Tezin ikinci bölümü, Azmî Efendi'nin metni ile Feridüddin Attar'ın Pendnâme'si arasındaki ilişki üzerinedir. Azmî Efendi'nin metninin telif mi tercüme mi olduğu sorusu üzerinden yürütülen bir tartışmayla Osmanlı dönemi tercüme geleneği içinde söz konusu metnin yeri sorgulanmaktadır.Tezin son bölümünde ise, Pendnâme-i Azmî'nin sözlü kültürle olan ilişkisi ve popülerliğinden yola çıkılarak nasihat metinlerinin üretildikleri toplumdaki işlevleri ele alınmaktadır.