Piyano eşlikli şan performansında eşlikçinin algısal ve psikomotor becerileri, deneyimi ve piyanistik düzeyinin zamanlama uyumuyla ilişkisi

Zamanlama uyumu, birlikte seslendirmenin en önemli ögelerinden biridir. Eşlikli performansta soliste daha fazla ifade ve yorum imkanı verebilmede eşlikçiye önemli görev düşmektedir. Eşlikçinin zamanlama konusundaki becerilerinin yüksek olması, hem solistin icrasının, hem de birlikte yapılan müziğin kalitesini arttırır. Bu nedenle eşlikçilerin eğitiminde zamanlama becerilerinin geliştirilmesi önemli bir konudur. Bu çalışmada eşlikçinin zamanlama uyumu ile ilişkili değişkenler araştırılmaktadır. Bu değişkenler, algısal ve psikomotor değişkenler, müzikal deneyim/eşlik deneyimi ile ilgili değişkenler ve piyanistik düzey değişkeni olmak üzere üç kategoride belirlenmiştir. Algısal ve psikomotor değişkenler kapsamında belirlenen yedi adet değişken ile ilgili ölçümler yapılmıştır. Bu değişkenler, müzikal tepki süresi, klavye erişim süresi, tril hızı, akor algılama süresi, yüksek tempoda zamanlama-içerik oranı, tempo koruma oranı ve tempo değişimini yakalama süresidir. Bu çalışmanın amacı, bu değişkenler ile zamanlama uyumu arasındaki ilişkiyi ve ilişkinin düzeyini araştırmaktır. Çalışma grubu, profesyonel ya da özengen piyano eğitimi almış ya da almakta olan ve bu çalışma sırasında Ankara'da bulunan ve gönüllülük esasına göre seçilmiş 20 piyanistten oluşmaktadır. Veriler, anket, performans kaydı ve bilgisayar ortamında hazırlanmış modüller yoluyla toplanmış, Pearson korelasyonu ve t-testi kullanılarak analiz edilmiştir. Bulgular, eşlikçilerin müzikal tepki süresi, tril hızı, yüksek tempoda zamanlama/içerik oranı, bazı müzikal deneyim/eşlik deneyimi değişkenleri ve piyanistik düzeyi ile zamanlama uyumu arasında anlamlı bir ilişki olduğunu göstermektedir.