Yargı bağımsızlığı politikaları: İtalya ve Türkiye'deki yüksek yargı kurullarının gelişimlerini açıklamak

Bu tez, İtalya ve Türkiye'deki yüksek yargı kurullarının 20. yüzyılın ikinci yarısının başındaki kuruluşlarından itibaren gelişimlerinin karşılaştırmalı bir tarihsel analizini sunmaktadır. İlgili literatürün, mevzuatın, belgelerin ve yarı yapılandırılmış derinlemesine röportajların yardımıyla, yüksek yargı kurulları tarafından düzenlenmekte olan hakim ve savcıların kariyer süreçlerinin yargı bağımsızlığının açıklanmasında temel bir rol oynadığını savunmaktadır. Yüksek yargı kurullarının yapılarında ve ilgili mevzuatta meydana gelen değişiklikler ile hakim ve savcıların pratikte tecrübe ettiği kariyer süreçlerinin harmanlanması sonucu, bu tez, literatürde bugüne kadar nadiren çalışılmış olan yargı içindeki farklı seviyelerin birbirleriyle (özellikle yüksek kurullar ve hakim ve savcılar arası ilişkiler olmak üzere ve fakat üst mahkemeler ile alt mahkemelerin ilişkileri de hariç kalmamak şartıyla) ilişkileri konusuna eğilmektedir. Özellikle yargı içi ilişkilerin doğası neticesinde dikey ve hiyerarşik bir biçimde yapılandırılmış olan Türkiye yargısının, yatay ve adem-i merkeziyetçi bir biçimde yapılandırılmış olan İtalya yargısının aksine, 2010 sonrası tekrar ve tekrar görüldüğü üzere, yeteri kadar güçlü bir dış aktör tarafından kısa sürede 'ele geçirilmeye' müsait olduğu gösterilmektedir.