Kötü kadın karakter tasviri: Rengin anlatı elemanı olarak karakter tasarımındaki temsili

Bu tez kötü kadın karakter görsel inşasında rengin anlatısal bir öge olarak nasıl bir işlev gördüğünü inceliyor. Geleneksel ve çağdaş kötü kadın karakter temsillerini karşılaştırmalı göstergebilimsel analiz yoluyla, kullanılan renk paletlerinin karakter kimliğine, ideolojik çerçeveye ve anlatı içindeki konumlanışa nasıl katkı sunduğunu inceliyor. Bu çözümlemeler Evil Queen, Maleficent ve Ursula gibi klasik karakterler ile Nui Harime, Emma Frost ve Ericka Van Helsing gibi daha çağdaş örnekler üzerinden yapılmıştır. Yöntem olarak Roland Barthes'in göstergebilimsel yaklaşımı benimsenmiş; karakter tasarımına özgü unsurlara odaklanılmıştır. Bu değerlendirmenin sonucundaki bulgular ise: Geleneksel kötü kadınların ağırlıklı olarak genel kabul gömüş bir karakter şemasında inşa edildiği, gücü belirten sembolik ve gösterişli yerlerle ilişkilendirildiği, genellikle grotesk yandaşlarla resmedildiği ve şeytani görseller sergilendiği belirlenmiştir. Çağdaş karakter temsillerinde, renk paletleriyle beraber atanan sembollerde de bulunan değişimler gözlenmiştir. Çağdaş kötü kadın karakterlerin altüst edici ve ironik estetik kurgusu, renk şemaları aracılığıyla geleneksel ahlak anlayışını sorgular. Bu değişim kötü kadın karakterlerin anlatı içindeki rolünün yok edilmesi gereken tehdit olmaktan çıkıp, izleyiciye eleştirel bir perspektif sunan, ideolojik inançlar temelinde kurgulanan bir figüre dönüştüğüne işaret etmektedir. Kötü kadın karakter tiplemesi, renk paleti aracılığıyla streotipik düzlemden uzaklaşarak anlatısal olarak fonksiyonel bir elemana dönüşmüştür. Sonuç olarak renk paletleri sadece estetik bir tercih değil, aynı zamanda kötü kadın karakter tipolojisinin dönüşümünde anlatısal ve eleştirel bir araç olarak konumlanmaktadır.