Nörodejeneratif hastalıklarda agmatinin mikrogliyal hücre hattı üzerine muhtemel nöroprotektif etkisi

Sinir sistemi hastalıkları, dünya genelinde önemli bir morbidite ve mortalite nedeni olmaya devam etmektedir. Bu nedenle, nöronları koruyabilen etkili ajanların araştırılması oldukça önemlidir. Endojen bir poliamin olan Agmatin, çeşitli biyolojik özelliklere ve farmakolojik potansiyele sahiptir. Bu çalışma, Agmatin'in BV2 hücre ölümü üzerindeki nöroprotektif etkilerini araştırmayı amaçlamaktadır. Hücre canlılığının değerlendirmesi, Agmatin ve LPS için uygun dozların belirlenmesini takiben MTT testleri kullanılarak gerçekleştirilecektir. Optimal dozun belirlenmesi için Agmatin ve LPS maddelerinin çeşitli konsantrasyonları BV2 hücreleri üzerinde test edildi. Önceki in vitro çalışmalarda literatürde bildirilen geniş konsantrasyon aralığını dikkate alınarak, deneyler 20 ila 150 µM arasındaki konsantrasyonlarla ve farklı BV2 hücre konsantrasyonları kullanılarak geniş bir doz aralığında gerçekleştirildi. Lipopolisakkaritler (LPS) için değişken duyarlılık göz önüne alındığında, farklı tepkiler ve toksik etkiler ortaya çıkabilir. Hücre canlılığı, 2 ila 0,01 µg/ml aralığında değişen LPS konsantrasyonları kullanılarak MTT testi kullanılarak değerlendirildi. Deneysel tasarımda, yine Agmatin'in BV2 hücrelerinde LPS toksisitesine karşı koruyucu özelliklerini MTT analizleri kullanarak araştırmak amaçlandı. Araştırma bulguları, BV2 hücrelerinin 25 µM Agmatin ile tam absorbanslı bir şekilde hayatta kalabildiğini doğruladı. Bu konsantrasyonun üzerinde, hücrelerin hayatta kalma oranı kademeli olarak azalarak sırasıyla 107,7 µM, 65 µM ve 35 µM IC50 değerlerine ulaştı. Hücre canlılığındaki bu azalma istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Öte yandan, LPS için 0,25 µg/ml'ye ulaşana kadar BV2 hücrelerinin hayatta kaldığı tespit edildi. Bu noktadan sonra, hücre canlılığı azalmaya başladı ve 0,9 µg/ml IC50 değerine ulaştı, bunu üzerindeki dozlarda hücreler öldü. LPS toksisitesine karşı Agmatin uygulaması, Agmatin'in BV2 hücrelerinde nöroprotektif potansiyelini doğruladı. 50 µM, 75 µM ve 100 µM dozlarının etkili olduğu ancak 100 µM'yi aşan konsantrasyonların hücreler için toksik hale geldiği görüldü. Üç günlük süre boyunca optimal Agmatin dozu belirlendikten sonra IC50 değerleri birinci, ikinci ve üçüncü gün için sırasıyla 107,7 µM, 60 µM ve 35 µM olarak belirlendi. Agmatin, sınırlı yan etkilerin avantajıyla, nöronal koruma ve tedavide yüksek etkinlik göstermektedir. Bu bulgular, Agmatinin nörolojik bozuklukların tedavisinde önemli terapötik etkisini vurgulamaktadır. Ancak Agmatinin klinik kullanıma yaygın biçimde benimsenebilmesi için daha fazla klinik araştırmaya ihtiyaç vardır.