Julian Barnes'ın 10 1⁄2 bölümde Dünya Tarihi, Peter Ackroyd'un Victor Frankenstein'ın Vaka Defteri ve Alan Moore'un Swamp Thing'inin Posthüman Ekonaratolojik Okuması

Bu çalışma, ekonaratolojinin posthümanism ve bilişsel nörobilim alanında 4EA bilişsel kuramını benimseyerek varoluş ve zihnin sınırları hakkındaki yenilikleri anlatılara olan yaklaşımlara aktarma çabasını konu edinir. Bu maksatla, bu tez Julian Barnes'ın 10 1⁄2 Bölümde Dünya Tarihi, Peter Ackroyd'un Victor Frankenstein'ın Vaka Defteri ve Alan Moore'un Swamp Thing Efsanesi'nde yazarların ve okuyucuların bilişsel süreçlerinde zihinlerinden ziyade, bedenleri, çevreleri (fiziksel çevredeki insandışı etmenler, salgın ve çevresel yıkım gibi uzam- zamansal dinamikler) ve duygulanım halleri gibi insandışı ve zihinden öte güçlerin de etkili olduğunu savunmaktadır. Okuyucuların gerçek ve hayali dünyalarla etkileşimi sonucu ortaya çıkan duygulanım durumlarının okuyucuların bilişsel süreçlerinde yer aldığını ve anlatıların okuyucuların genişletilmiş yaratıcı imgelemi haline geldiğini iddia etmektedir. Barnes sanatçının felaketi nasıl sanata dönüştürdüğünü formüle ettiğine değinilmiş ve bu formülün tezde öne sürülen genişletilmiş yaratıcı imgelem kavramına karşılık geldiği öne sürülmüştür. Buna göre sanatçının zihinsel süreçleri çevresine kadar uzanmış, "bilişsel nişe" haline gelerek yeniden yaratım sürecinin etkin bir parçası haline gelmiştir. Vaka Defteri'nde, Londra yazarın bilişsel süreçlerinde zihni ile birlikte aktif rol oynayan harici bir kaynak görevi görür. Şehrin failliği ve yazarın şehre olan duygularının etkileşimi ile Frankenstein'ın yaratığı artık çok boyutlu bir hal alarak canavarın bedensel anormalliği, Frankenstein'ın normatif olmayan zihnini ve Londra'nın canavar bedenini temsil etmektedir. Swamp Thing Efsanesi'nde Moore'un o dönemdeki çevresel felaketlere olan tepkisi ve bilimsel deneylere olan ilgisi Wein ve Wrightson'ın bataklık canavarının özünü ve varoluşunu değiştirmiştir. Swamp Thing, Alec Holland'ın hafızası, kimyasal formül, bataklık sakinleri ve bitkilerin hepsini birlikte bedeninde barındırdığı posthüman bir varlığa dönüşmüştür. Bitki nörobiyolojisi ve eleştirel bitki çalışmalarının savlarından yola çıkarak idrak ve beyin terimlerinin bitkilerin dünyasından bakılarak yeni tanımları yapılmıştır. Sonuç olarak, yeniden yaratım sürecinde zihin harici güçlerin ya da insandışı öğelerin failliği ve uzam-zamansal etmenler sayesinde anlatılar yazarların aslında yazma maksatlarından farklı anlamlar kazanmaktadır. Anahtar Sözcükler: Ekonaratoloji, posthümanism, Julian Barnes, Peter Ackroyd, Alan Moore, 4EA biliş kuramı (Bedenlenmiş, İç İçe, Etkileşimci, Genişletilmiş ve Duyuşsal).