Erken İngiliz fantezi kurgusunda posthüman öznellikler: Jonathan Swift ve Lewis Carroll

Fantastik edebiyat, marjinalleştirilmiş ve güçsüzleştirilmiş insan olmayan varlıkları çok daha sesli, görünür ve anlaşılır hale getirerek, ikilikler arasındaki büyük ayrımı ortadan kaldırır. Fantezi kurgusunda insan, sözde üstünlüğünden sıyrılır ve fantastik yolculukların sonunda insandan daha başka ve fazla olan bir öznelliğe erişmeye yönlendirilir. Fantastik kurgunun karakterine paralel olarak, posthümanist kuramlar, evrenin zirvesi zannedilen insan kavramını, rasyonelliğe olan güven ile rasyonelliğin değişkenlerini ve insan dışındaki öznelerin eyleyicilik yeteneklerini sorgular. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllar boyunca yapılandırılmış liberal hümanist insanmerkezci öznellik kavramını eleştiren bu çalışma, kanonik fantezi kurgularının söylemlerini çağdaş posthümanist kuramlar ile birleştirmektedir. Bu bağlamda, bu tez, insan, öznellik ve eyleyicilik kavramlarını posthümanist kuramlar temelinde şu üç İngiliz fantezi kurgusunda araştırmayı amaçlamaktadır: Jonathan Swift'in Gulliver'in Gezileri (1726) ile Lewis Carroll'ın Alice Harikalar Diyarında (1865) ve Aynanın İçinden (1871). Posthümanizm ve fantastik kurgunun birleşen karakterleri hakkında olan ilk bölüm, posthümanist felsefelerin uyarıcı mesajını iletmek için fantezi anlatılarının etkili bir araç olarak benimsenmesini önermektedir. Bu minvalde, Aydınlanma filozoflarının insan doğası ve öznelliği üzerine söylemlerini tartışan ikinci bölüm, Jonathan Swift'i proto-posthümanist bir hicivci olarak konumlandırmakta ve Gulliver'in Gezileri eserini on sekizinci yüzyıldaki taşlamalı fantezi kurgunun ilk ve en iyi örneği olarak incelemektedir. Üçüncü bölüm, on dokuzuncu yüzyılda insan öznelliğinin yeni özelliklerinin olanaklarını ve Lewis Carroll'ın posthümanist fikirlerini değerlenip Alice serisini, kahramanın posthüman öznelliğinin oluşumuna odaklanan benzersiz fantezi anlatılarının örnekleri olarak irdelemektedir. Bu tez, insan ve insandışı alanlar arasındaki sınırları bulanıklaştırmak için fantazi kurgusunun ikaz edici ve taşlamalı yönünü incelemeyi amaçlarken, türün doğasında zaten var olan posthümanist eğilimlerin yanı sıra öncü örneklerine dair derinlikli ve örneklemli bir açıklama sunmaktadır.