Çocuk istismar potansiyelinin ebeveynlerin bağlanma geçmişleri, travma ve eşler arası ilişki kalitesi ile yordanması

Bu çalışmanın amacı, Türkiye'de 0-8 yaş arası çocuğu olan ebeveynlerin çocuk istismarı potansiyeli ile çocukluk çağı travmaları, bağlanma öyküleri ve eş ilişki kalitesi arasındaki ilişkiyi incelemektir. Araştırmanın katılımcılarını 705 anne ve 64 baba olmak üzere toplam 769 ebeveyn oluşturmaktadır. Veriler, Çocuk İstismarı Potansiyeli Envanteri Kısa Formu (Ondersma vd., 2005), Üç Boyutlu Bağlanma Stilleri Ölçeği (Erzen, 2016), İkili Uyum Ölçeği (Spanier, 1976), Çocukluk Çağı Travma Ölçeği (Bernstein vd., 1994) ve ebeveynin kendisi ve çocuğu hakkında bilgiler içeren demografik form kullanarak toplanmıştır. Verilerin analizinde ki kare ve hiyerarşik çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Sonuçlara göre; çocukluk çağı travma geçmişi, bağlanma stilleri, ebeveynlerin genel sağlık durumları ve eşler arasındaki ilişkinin kalitesi çocuk istismarı potansiyelindeki varyansın neredeyse yarısını (%48,8) açıklamaktadır. Ebeveynlerin kaygılı-kararsız bağlanma ve çocukluk çağı travma öyküsü çocuk istismarı potansiyelini pozitif yönde yordarken; güvenli ve kaçınmacı bağlanma, genel sağlık durumu, eşler arasındaki duygusal ifade ve ikili memnuniyet çocuk istismarı potansiyelini negatif yönde yordamaktadır. Bu çalışma çocuk istismarının jenerasyonlar arası aktarımını bağlanma teorisi çerçevesinde ele alması ve dahil ettiği değişkenler ile hem geçmiş hem şimdiki aile dinamiklerini incelemesi ile literatüre katkı sağlamaktadır.