Vahşet suçlarının koruma sorumluluğu yoluyla engellenmesi: Kenya ve Gine vakalarının karşılaştırılması

Devletler halkları vahşet suçlarından Koruma Sorumluluğu'nu (R2P) kabul etmiş olmalarına rağmen, 2005 Dünya Zirvesi Sonuç Belgesi'nin 138 ve 139'uncu paragrafları uyarınca verilen sözlerin uygulanmasındaki tutarsızlık bunların hayata geçirelemediğini göstermektedir. Güç kullanımı ve egemenlik sorunu R2P tartışmalarının merkezinde olmaya devam etse de vahşet suçlarının engellenmesi normun destekleyicileri tarafından onun yeniliği olarak öne sürülmektedir. Bu bakımdan, R2P'nin geçmiş performansı gösteriyor ki vahşet suçlarının engellenmesi verilen sözlerin icraata dönebilmesi için gereklidir. Bunu göz önünde bulundurarak, bu tez vahşet suçlarının engellenmesinin başarılı olabilmesi için nelerin gerekli olduğunu bulmayı amaçlamaktadır. Tez, vahşet suçlarının engellenmesinin gelişimini inceleyerek sürdürülebilir bir önleme stratejisi sunmaktadır. Bunun için, "Yerelleştirme" teorisini kullanarak engelleme stratejisini uygulayabilecek, Afrika Birliği ve Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu örneklerini inceleyerek, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyine alternatif aktörler aramaktadır. Bu bağlamda, vahşet suçlarını engellemenin başarılı birer örneği olarak genel kabul gören Kenya ve Gine vakaları, engelleme stratejisinin ve aktörlerin rollerinin nasıl uygulamaya konulduğunu değerlendirebilmek için incelenecek ve başarılı bir önleme stratejisinin gerekliliklerini belirlemek için karşılaştırılacaktır. Bu bulgular ışığında bu tez, vahşet suçlarının engellenmesinin başarılı olabilmesi için sorumlu bölgesel ve alt bölgesel örgütlerin liderliğinde uygulanan, direkt ve yapısal engelleme araçlarının uyumlu bir şekilde kullanıldığı sürdürülebilir bir stratejinin gerekli olduğunu öne sürmektedir.