Principatus döneminde Roma'da kadın sürgünleri

Sürgün, siyasî ve sosyal düzen içerisinde kabul görmeyen suçların, kabahatlinin toplumun dışına çıkartılması yoluyla söz konusu suçun da toplumun bünyesinden çıkartılmasını simgeleyen bir cezaî uygulamadır. Roma şehrinin siyasî devinimi ile sosyal bağları arasındaki kuvvetli bağlantı da göz önüne alındığında sürgün mahkumiyetinin muhatabı adına siyasî ve sosyal yönden kesin bir yok oluşu ifade ettiği söylenebilir. Augustus ile birlikte Roma devletinin geçirdiği siyasî ve sosyal dönüşümün içerisinde önemli bir yer tutan ahlakî düzenlemelerle, Romulus'tan itibaren Romalı kadının kendisine toplum tarafından atfedilen ahlak çerçevesinin dışına çıkması halinde aile içinde yargılanması yöntemi, söz konusu ahlaksızlıkların cezaî karşılıkları kanunlarda belirlenerek devlet mahkemelerine devredilmiş, dolayısıyla bu tür suçlar da kamu suçu niteliğine bürünmüştür. Suç yönünden bakıldığında sosyal sınıf ayrımı gözetmeksizin bir ahlaksızlık suçlusunun kabahati benzer niteliktedir. Buna karşın ahlakî düzenlemelerin ve uygulamadaki örneklerinin muhatabının üst sınıf mensubu kadınlar olduğu görülmektedir. Bu temelde kanunlarda kadınlar için öngörülen sürgünün, değişen yönetim biçimiyle princeps üzerinden siyasete dahil olan kadınların da öncülüğüyle siyasete yönelen Romalı kadını ve dahil olduğu siyasî oluşumları engellemek adına kullanıldığı, bu bağlamda sürgün uygulamasının, yönetenin elinde siyasî gücü korumak adına bir tehdit aracına dönüştüğü söylenebilir. Bu tezin amacı, Roma sürgün sisteminin temel ilkelerini tespit etmek ve Principatus dönemiyle birlikte Roma'da yaşanan siyasî ve sosyal dönüşümü, Romalı kadın üzerindeki etkileriyle birlikte sunarak, bu temelde sürgünün hangi koşullarda ve hangi sebeplerle kadınlara uygulandığını, Principatus Dönemi (İÖ 27- İS 284) boyunca kaynaklara geçmiş örneklerinin bir arada değerlendirilmesiyle ortaya koymaktır.