Gerard Manley Hopkins'in şiirsel biçiminde proto-modernist yenilikler: Sprung rhythm ve modernist estetiklerin öngörüsü

Modernizm, dünyanın anlamsızlığını, umutsuz durumunu ve bireylerin kendilerinden ve toplumlardan soyutlanmış olmalarını büyük ölçüde ön plana çıkaran, 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan bir edebiyat akımıdır. Modernizmin bu konulara odaklanmasının temel nedenleri sanayileşme, teknolojik ilerlemeler ve dolayısıyla çevrenin kirlenmesidir. T. S. Eliot ve Ezra Pound gibi önemli modernist yazarlar, "modern" bireylerin karşılaştığı tüm bu sorunlara değinmeyi başarırlar. Bireylerin gerçek sıkıntılarını ortaya koyan modernistler, ayrıca geleneksel kalıplara meydan okurlar. Benzer şekilde şair ve rahip olan Gerard Manley Hopkins de bu edebiyat akımının bir ölçüde temsilcisidir. 1844-1889 yılları arasında yaşamasından ötürü modernist bir şair olarak görülmemesine rağmen Hopkins'in şiirleri, şairin yenilikçi üretimleri, dil kullanımı, endüstriyel kirliliğe ve insanlığın hiçbir yere varmayan düz bir çizgiyi amaçsızca takip etmesine yönelik eleştirileri sayesinde bu edebiyat akımının merceğinden yorumlanabilir. Buna göre, şairin çok sayıda şiiri olmasına karşın, Hopkins'in modernist yönlerini araştırmak üzere üç şiiri tercih ettik: "God's Grandeur", "Pied Beauty" ve "Spring and Fall". Zira bu şiirlerde, sprung rhythm, parçalanma ve doğa ile insan arasındaki ilişki gibi bazı modernist göndermeler bulmak mümkündür. Bu bağlamda bu çalışma, Hopkins'in bahsedilen şiirlerinden örnekler vererek, Hopkins'in şiirini modernizm ışığında incelemeyi ve şairin modernist duruşunu resmetmeyi amaçlamaktadır.