Shakespeare'in yalnız erkeklerine psikanalitik bir bakış: Hamlet, Lear ve Prospero

Bu tezin amacı William Shakespeare'in önemli drama eserleri, Hamlet, King Lear ve The Tempest'in yalnız erkek baş kahramanlarını tasvir edişini psikanaliz kuram çerçevesinde ele almak ve bu üç oyunda işlenen sömürgeci temaya dikkat çekmektir. Shakespeare'in eserlerinin bugün bile bu denli etkili oluşları ve eleştirilmelerinin sebebi, sadece yazım tarzları değil, aynı zamanda 21. yüzyıl okuyucusu için halen güncel olan kıskançlık, mutluluk ve yalnızlık gibi temaların işlenmesidir. Bu bağlamda, Shakespeare'in oyunları, Elizabeth toplumunun tüm katmanları ve farklı kültür seviyelerine hem hitap eder hem kapsar. Diğer bir deyişle, Shakespeare'in insan ruhunu ele alışında sınıf ayrımı gözetilmez.Shakespeare, babasının sıra dışı ölümü ve annesinin amcasıyla aceleci evliliğini öğrenen Danimarka'nın genç prensi Hamlet'i melankolik ve içedönük bir karakter olarak çizerken, King Lear'da kendi hataları sonucunda kızları tarafından dışlanıp akıl sağlığını yitiren İngiltere kralını resmeder. Komedi olması bakımından diğer iki trajediden farklılık gösteren The Tempest'de ise baş kahraman Prospero, fiziksel ve ruhi yönden yalnız bir karakter olarak gösterilir. Bu açıdan, tüm bu karakterler psikolojik açıdan bir diğerini andırmakta ve kendilerini yaşadıkları topluma ve de hayatın gerçeklerine adapte edememeleri açısından yalnızlığı sembolize ederler. Bu nedenle, bu proje bu karakterlerin hayatı nasıl objektif açıdan değerlendiremediklerini ve yalnız kaldıklarını ortaya koyacaktır.