'Doğu'nun hayali olarak yeniden üretimi: Dijital oyunlar, neo-oryantalizm ve askeri temalı nişancı türü oyunlarda ötekinin temsili

Batı'nın Doğu üzerinde kurduğu emperyal ve kolonyal hâkimiyetin devam ettirilmesine olanak sağlayan kültürel ve ideolojik araçların çeşitlilik kazanmaktadır. Dijital teknolojiler ve iletişim araçları sayesinde her türlü enformasyonun kolay ve hızlı bir şekilde üretilmesi, yayınlanması ve dağıtılması, ekonomik ve teknolojik güç ile birlikte siyasi otorite konumunda olan Batı ve Batılı bakış açısı medya içeriklerine de yansımakta, film, müzik, gazete, dergi, oyuncak gibi her türlü popüler medya metinleri, Batı'nın siyasi toplumsal, kültürel ve ideolojik yapısının taşıyıcısı olmaktadır. Medya metinleri, özellikle 'Doğu' hakkında söylemler üretmekte ve Doğu'yu bir Öteki konumlandırmaktadır. Dijital oyunlar da bu bağlamda, içerisinde bulunulan siyasi, toplumsal, kültürel ve ekonomik yapıdan bağımsız olarak düşünülmemelidir. Nasıl kitle iletişim araçları geçmişte olduğu gibi günümüzde de izleyenlerin (audience) düşüncelerini etkilemek ve bunu kurgusal metinler aracılığıyla bir anlatı içinde yapmak amacıyla kullanılıyorsa, dijital oyunlar da içinde bulunduğu dönem ve koşullardan etkilenmektedir. Bununla ilişkili olarak, 11 Eylül 2001 yılında Washington ve Pentagon'a yönelik yapılan saldırılar, medyada Doğu'nun bir Öteki olarak yeniden inşa edilmesine ve olumsuz bir şekilde temsil edilmesine neden olmuştur. Bu durum, özellikle savaş temalı birinci şahıs nişancı oyunların anlatısı yapısını etkilemekte ve bu oyunlar olumsuz bir Doğu imgesi oluşturmaktadır. Bu bakış açısıyla, ABD merkezli dijital oyun geliştirici, yayıncı ve dağıtımcı firması olan Electronic Arts'ın Medal of Honor (2010), Medal of Honor Warfighter (2012) ve Battlefield (2011) adlı savaş temalı birinci şahıs nişancı oyunları seçilerek, Neo-Oryantalizm'in görsel ve söylemsel öğeler ile ilişkisinin ortaya çıkarılabilmesi amaçlanmıştır. Neo-Oryantalizm'in görsel ve söylemsel öğeler ile ilişkisinin ortaya çıkarılabilmesi için, John Fiske'nin semiyotik yaklaşım ile oluşturduğu ve "The Codes of Television" (2001) olarak adlandırdığı üç aşamalı çerçeve kullanılmaktadır.