Sylvıa Plath'in sırça fanus üzerinden yeniden okunması

Eserleri ve kimligi adeta bir fantezi ve mite dönüstürülen Amerikan sair ve yazar Sylvia Plath, edebiyat dünyası tarafından "deli dahi" olarak damgalanmıstır. Dolayısı ile Sylvia Plath ismi sizofreni, delilik, travma ve belirsizilik ile özdeslesmektedir ve sadece yasamı degil eserleri de "Plath miti'nin" anahtar kelimeleri olarak adlandırılabilinecek bu kavramlar üzerinden okunmaktadır. Oysa Sırça Fanus'un objektif bir lens aracılıgı ile okunması okuyucuyu tamamiyle farklı bir tablo ile karsılastırmaktadır. Psikanalitik ve feminist elestiri üzerinden okunana Sırça Fanus, Plath'in sadece kısa öykülerini, siirlerini ve günlüklerini kapsayan organik yazma biçimini ve bu biçimin Sırça Fanus merkezli yapısını degil aynı zamanda Plath'in romanı üzerinden kurdugu ve böylece tüm eserlerine yaymayı basardıgı güçlü politik söylemini açıga çıkarmaktadır. Bu baglamda incelendiginde eserin olay örgüsü 'Cehennem,' 'Araf' ve 'Cennet' olarak üçe bölündügünde, ana karakter Esther Greenwood'un Soguk Savas döneminin açıga çıkarılamayan tarihsel travmalarını okuyucuya yansıttıgı görülmektedir. Esther, Cehennem ve Cennet arası geçen metaforik yolculugunda kendisine eslik eden rehberleri ile zihinsel bir alan yaratarak, sosyal yasama egemen olan patriarkal söylemin önerdigi simulacraya karsı farklı bir yanılsama sunmaktadır. Sonuç olarak hikâyesinin sonunda Esther dil oyunları yardımı ile öz kimligini korumayı basarmakta ve Soguk Savas ideolojisinin dayattıgı sahte kimlikleri yok etmektedir.