Realist kuram kapsamında Suriye krizindeki Rusya-İran işbirliğinin analizi

Kendi içindeki büyük tartışmalara rağmen realist kuram uluslararası ilişkiler disiplininde başat teorik çerçeve olarak yerini korumaya devam etmektedir. Aktör olarak devleti merkezine oturtan bu kuram disiplinde farklı analiz düzeylerinde açıklayıcı teoriler sunmakta ve uluslararası ilişkileri anlamakta halen en yaygın şekilde başvurulan zemini oluşturmaktadır. Rusya-İran ilişkilerini hem genel olarak tüm kritik süreçlerde hem de özel olarak Suriye krizi bağlamında incelemek bakımından bu çalışma realist kuramı temel referans noktası ve zemini olarak kabul etmektedir. Bu bağlamda, sözkonusu çalışma Suriye krizinde Rusya-İran işbirliğini irdelemektedir. Başlangıçta, çatışmacı ve rekabetçi bir zeminde devam eden iki devlet ilişkileri somut anlamda Suriye krizinde işbirliğini kapsayan bir zemine kaymıştır. Rusya-İran ilişkilerinde Suriye krizinde gelişen bu işbirliği iki devlet arasında diğer ihtilaf konularını perdeleyen bir çerçeveye oturmuştur. Anılan çalışma iki devletin Suriye krizinde ortaya koymaya başladıkları ortak tutum ve işbirliğinin devletler arasındaki güç dağılımının (distribution of power) değişimi ile yakından ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Diğer yandan, ortak tehdit algılamaları ve izolasyon ve yaptırımlara karşı ortak güvenlik arayışının iki devlet ilişkilerini belirlemede en etkili dinamik olduğunu vurgulamaktadır. Bu yönüyle sistemik açıklamalarıyla ön plana çıkan ve güç dağılımı ile güvenlik arayışını önceleyen neorealist yaklaşımın Suriye krizinde iki devlet arasında gelişen işbirliğinin açıklanmasında en uygun teorik çerçeve olduğunun altı çizilmektedir. Yukarıda bahsekonu sonuçlar ortaya konulurken Rusya-İran ilişkileri tarihi süreç içinde başlangıcından günümüze kadar kapsamlı olarak ele alınmaktadır.