Sıralı harmonic ilişkiye sahip olan ve olmayan ses dizilerinin tanınmasının davranışsal ve elektrofizyolojik çalışmalarla incelenmesi

Birbirini takip eden veya eş zamanlı olarak sunulan iki sesi dinlerken uyum derecesi, temel frekanslarının oranı ile ilişkilidir. Daha basit frekans oranına sahip sesler daha uyumlu olarak algılanır. Bu tezde, aynı 10 notadan oluşan ve aynı kontura sahip ancak notaların sunuluş sırası farklılık gösteren iki melodi üretildi. Böylece ardışık notalar arasında farklı harmonik ilişkiler oluşturuldu. Müzisyen olmayan katılımcılardan hangi melodinin (harmonik veya harmonik olmayan ses dizileri) daha uyumlu olduğunu seçmeleri istendi. Her iki melodinin tercih edilme oranın, birbirinden önemli ölçüde farklı olmadığı görüldü. Ancak, harmonik ses dizisinin bir notasında meydana gelen aynı miktardaki frekans değişikliğinin fark edilmesinin, harmonik olmayan ses dizilerine kıyasla daha kolay olduğu bulundu. Harmonik dizideki frekans değişikliğini fark etme performansının daha iyi olmasını, seslerin birbirleriyle olan harmonik ilişkilerinden dolayı beyinde daha iyi kodlanması ve duyulacak bir sonraki sesle ilgili daha yüksek seviye bir beklenti oluşturmasıyla ilişkili olabileceği varsayıldı. Bellek yükü hipotezini test etmek için bir EEG deneyi yapıldı ve sürekli ön negatifliği (SAN) genliği ve alfa / beta salınımlarının gücü, çalışma belleği yükünün bir ölçüsü olarak karşılaştırıldı. Her iki ses dizisi için SAN genliği, çalışma belleği yükünde bir fark ortaya koymadı. Ancak frontal korteksteki beta ve gama salınımı gücü, uyaran sunumunun sonlarında harmonik diziler için daha düşüktü. Bu da harmonik diziler için daha kararlı bir bellek izi olduğunu düşündürmektedir. Eşleşmeyen uyaranlar, harmonik durum için daha yüksek genliğe sahip bir P3b sinyalini ortaya çıkardı. Bu sonuç, P3 sinyalini etkileyen diğer tüm parametreler deneyde iyi kontrol edildiğinden, harmonik durum için daha yüksek bir seviye beklentinin oluştuğunu göstermektedir.