İşçi sınıfı hareketinde mülteci işçiler: Gaziantep'te birleşik bir mücadelenin olanakları ve sınırlılıkları

Kapitalizm tarihsel olarak göçmen emeğini, işçileri disipline etmek için araçsallaştırmış, çalışma koşullarını kötüleştirmiş ve karı maksimizasyonu için göçmen ve yerli işçiler arasındaki rekabeti teşvik etmiştir. Bu rekabet sonucunda, işçi sınıfının ücretleri azalmış, çalışma saatleri uzamış ve işçi sınıfının siyasal ve örgütsel kapasitesi zayıflamıştır. Buna karşın, bazı emek örgütleri bu bölünmeler arasında köprü kurmayı başarmış, işçiler arasında dayanışmayı teşvik etmiştir. Bu tez, Türkiye'deki vatandaş ve Suriyeli işçiler arasındaki bir birleşik mücadeleyi incelemektedir. Vatandaş işçiler, geçici koruma statüsü altındaki Suriyeli işçiler, sendikacılar ve uzmanlarla yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelere dayanan bu araştırma, Gaziantep'te yaklaşık 550 işçinin çalıştığı AKBL fabrikasındaki sendikalaşma sürecini incelemektedir. 2021'de yükselen göçmen karşıtlığına karşın Suriyeli işçiler bu süreçte öncü bir rol oynamıştır. Sendikalaşma nihayetinde başarısız olsa da, işçilerin birleşik mücadelesi, dayanışmayı teşvik ederek ve tutumları değiştirerek işçilerin ilişkilerini yeniden şekillendirmiştir. Bu vaka, yabancı düşmanlığının, sendikalaşmayı baltalamak için sıklıkla bir araç olarak kullanılmasına karşın, emek enternasyonalizmine dayanan dayanışmanın bu tür stratejilere karşı koyabileceğini göstermektedir. Ancak, bu birleşik mücadele kırılgan bir zemine sahiptir ve sürdürülebilirliği ülkenin genel ekonomik koşulları, işçi sınıfının siyasi ve örgütsel kapasitesi, ülkedeki göç rejimi, aşırı sağ siyasetin siyasi kapasitesi ve göçmen karşıtı duyguların yaygınlığı gibi faktörlere bağlıdır.