Margaret Atwood'un The Handmaid's Tale ve The Testaments romanlarında dini kontrol ve baskı

Margaret Atwood'un The Handmaid's Tale ve The Testaments adlı romanları, dinin toplumda insanları kontrol etmek için nasıl kullanılabileceğini anlatır. Bu romanlar, Gilead adlı distopik bir dünyada geçer ve dini dil ile sembollerin, rejimin katı kurallarını haklı göstermek ve bireysel özgürlükleri bastırmak için nasıl kullanıldığını gösterir. Bu tezde Foucault, Marx, Durkheim, Weber, Douglas, Asad ve Geertz gibi düşünürlerden yararlanılarak ritüellerin ve dini otoritenin insanların davranışlarını nasıl şekillendirdiği incelenir. Bu düşünürler, dinin suçluluk duygusu ve itaat yaratarak insanların kontrolü içselleştirmesine neden olabileceğini savunur. The Handmaid's Tale romanında kutsal kitap dili, şiddeti haklı çıkarmada ve cinsiyet rollerini dayatmada önemli bir rol oynar. The Testaments ise rejimin dini kullanarak insanları gözetlemesi ve kendi çelişkilerini gizlemesi üzerine yoğunlaşır. Genel olarak bu tez, Atwood'un romanlarında dinin bir inanç meselesi olmaktan çok bir iktidar aracı olduğunu ve Gilead'da ataerkil düzeni sürdürmek için kullanıldığını öne sürer.