Manzaralar üzerinden şiddeti hatırlamak: Çağdaş postkolonyal anglophone edebiyatında ekolojik ve sosyal egemenlik mücadelesi

Bu tez, Mirza Waheed'in The Collaborator ve Elif Shafak'ın The Island of Missing Trees eserlerinde hafıza, kimlik ve aidiyet konuları çerçevesinde çevrenin edebî temsilini incelemektedir. Keşmir ve Kıbrıs'ta geçen romanlar, toprak çatışmalarını ve ekolojik tahribatı ön plana çıkarır. Postkolonyal ekokritik çalışmalarından yararlanan bu tez, seçilen eserlerin bölünmüş sınır bölgelerini şiddet deneyiminden ayrılamaz bir şekilde nasıl tasvir ettiğini, toprağı hem bir tanık hem de bir travma deposu olarak nasıl öne çıkardığını vurgulamaktadır. Çalışma ayrıca, bu yazarların farklı öznel pozisyonlarından ötürü kaynaklanan peyzajları ve ekolojik travmayı anlatmanın alternatif biçimlerini nasıl sergilediğini araştırmaktadır. Waheed, çatışmayı anlatırken toprağa somut bir bağlantıya dayanırken, Shafak'ın anlatısı, çevrenin sembolik bir temsilini kullanarak karşılıklı bağımlılık ve ekolojik yas temalarına dayanır. İçeriden ve dışarıdan bakış açılarından kaynaklanan bu anlatı tekniği farkı, temsil iddiası ve (eko)şiddetin hafızasını koruma taahhüdü hakkında sorular ortaya koyar. Waheed'in tabandan yukarı yaklaşımını Shafak'ın dışarıdan bakışıyla karşılaştırarak bu çalışma, edebî anlatıların çatışma ve ekolojik zarara dair baskın temsillere karşı nasıl alternatif tarih yazımları sunduğunu vurgular. Sonuç olarak, tez, edebiyatın peyzajları hatırlama, direniş ve iyileşme süreçlerinde tanıklar ve etkenler olarak nasıl (yeniden) tahayyül edebileceğini araştırır.