Renal hasarlı kedilerde sistatin C ile klinik, hematolojik ve biyokimyasal parametrelerin değerlendirilmesi

Kronik böbrek hastalığı (KBH), özellikle yaşlı kedilerde yaygın olarak görülen, ilerleyici ve geri dönüşü olmayan bir hastalıktır. Bu nedenle böbrek fonksiyon kaybının erken evrede tespit edilebilmesi, hastalığın seyrini yavaşlatmak ve yaşam kalitesini artırmak açısından büyük önem taşımaktadır. Günümüzde kullanılan geleneksel biyobelirteçler (kreatinin, BUN) böbrek fonksiyonlarının ileri derecede bozulmasından sonra yükseldiğinden, daha duyarlı ve erken belirteçlere ihtiyaç duyulmaktadır. Bu doğrultuda Sistatin C, glomerüler filtrasyon hızını daha hassas yansıtabilen yeni bir biyobelirteç adayı olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışma, kronik böbrek hastalığı bulunan kedilerde serum Sistatin C düzeyinin böbrek fonksiyon bozukluklarının erken teşhisindeki potansiyel rolünü değerlendirmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, farklı ırk ve yaş gruplarından toplam 25 kedi incelenmiş, genel klinik muayenelerinin yanı sıra hematolojik ve biyokimyasal analizleri yapılmıştır. Sistatin C düzeyleri kantitatif immünofloresan analiz yöntemiyle belirlenmiş ve elde edilen veriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Biyokimyasal sonuçlara göre, ortalama kreatinin değeri 4,49 mg/dL, BUN değeri 80,62 mg/dL ve Sistatin C düzeyi ise 14,72 mg/dL olarak belirlenmiştir. Sistatin C düzeyleri ile kreatinin ve BUN düzeyleri arasında anlamlı korelasyon bulunmuştur (p<0.05). Bulgular, Sistatin C'nin özellikle erken dönem böbrek fonksiyon bozukluklarında anlamlı bir biyobelirteç olabileceğini göstermektedir. Ayrıca hastaların büyük bir kısmında kilo kaybı, dehidrasyon, kusma ve poliüri gibi klinik semptomlar tespit edilmiştir. Sonuç olarak, Sistatin C düzeyinin izlenmesi, kedilerde KBH'nin erken teşhisine katkı sağlayabilir. Ancak, Sistatin C'nin diğer parametrelerle birlikte değerlendirilmesi, daha güvenilir sonuçlar elde edilmesine olanak tanımaktadır. Gelecekte daha geniş örneklem gruplarıyla yapılacak çalışmalar, bu biyobelirtecin klinik pratikteki yerini daha sağlam şekilde belirleyecektir.