Resim sanatında yüzey, figür ve geometriksel form ilişkilendirmelerine yönelik, arayışlar

Resim Sanatının en eski belgeleri olarak kabul edilen mağara resimleriyle birlikte pratiğin kuramsal bilgiden çok daha eskiye dayandığı görülmektedir. Pratikte kuramsal bilgi gibi her çağın farklı dönemlerinde yeni arayışlara girerek kendini sorgulamıştır. Rönesans sanatının önemli kazanımlarından olan ışık, perspektif vb. elemanlar 20. yy. sanatıyla beraber bambaşka bir hal alırken, "Sanat ve Sanatçı" ise bu yenilikten, yüklendiği anlamlar bakımından etkilenmiştir. Şüphesiz bunda fotoğraf makinasının icadının etkileri çok büyüktür. Kuramsallaşma bağlamında da yeni arayışlar ve sorgulamalar beraberinde gelerek, resim sanatına yeni yollar açmıştır. Resimsel bir eleman olan "yüzey" ise Mondrian, Kandinsky ve Malevich gibi sanatçılar tarafından bölünerek yeni bir alana dönüşürken; figür imgesi ise, tüm bu tarihsel süreçler içerisinde varlığını hep koruyarak her dönemin gerçekliği içerisinde sorgulanmıştır. Türk Resim Sanatı'na dahil olan figüratif resim ise (Batılı anlamda) 1950 sonrası sanatçılarla beraber "Yüzey, Figür ve Geometriksel Form" gibi resimsel elemanlarla "Yapısal anlamda" sorgulanmaya başlanmıştır. Ele alınan çalışma Dört bölümden oluşmaktadır: Birinci bölümde, "Resim Sanatında Yüzey" başlığı altında; Batı Resim Sanatında Yüzey ve Türk Resim Sanatında Yüzey incelenmiştir. İkinci bölümde ise, "Resim Sanatında Figür" başlığı altında; Batı Resim Sanatında Figür ve Türk Resim Sanatında Figür, üçüncü bölümde ise yine benzer şekilde, "Resim Sanatında Geometriksel Form" başlığında Batı Resim Sanatında Geometriksel Form ve Türk Resim Sanatında Geometriksel Form ele alınmıştır. Çalışmada son bölüm olan dördüncü bölüm ise, araştırmacı tarafından yapılan resim çalışmaları ve bu çalışmaların yorumlarından oluşmaktadır. Tez kapsamında ele alınmış olan "Yüzey", Figür olarak; "Köpek Figürü" ve "Geometriksel Form" unsurları irdelenmiş ve çoğu kez "kurgulanmış bir fotoğraf gerçekliğinde" gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. Plastik açıdan ele alınan çalışmalarda da amaç; "güzel bir köpek" görüntüsü değil, resim sanatının plastik dilini yitirmeden "etkili resimler" oluşturmak olmuştur. Yapılan bu çalışma ile birlikte Batı Resim Sanatında yüzey, figür ve geometriksel formun hemen hemen her dönemde farklı kullanıldığı, Türk Resim Sanatında ise bu unsurların, özellikle 1950 sonrası birer yapısal eleman olarak resime dahil olduğu görülmüştür. Uygulanan resimlerle birlikte yüzey, figür olarak seçilen "köpek" ve geometriksel form unsurları ile birlikte farklı kompozisyonlar oluşturma arayışına gidilmiştir