Bilişsel süreçlerin otobiyografik bellek performansındaki rolü

Geçmiş anılar bireylerin gelecekte gerçekleştirebilecekleri eylemler için bir şablon oluşturduğundan kişisel geçmişin nasıl hatırlandığı günlük hayat işleyişini etkiler. Bununla birlikte, otobiyografik hatırlamanın altında yatan bilişsel süreçler ampirik araştırma tasarımlarında nadiren araştırılmıştır. Ayrıca, literatür bireylerin deneyimlerini ne kadar doğru bir şekilde hatırladıklarına ve bunun altında yatan bilişsel mekanizmalara dair çalışmaların olmamasından muzdariptir. Bu bağlamda, temel sistemler modeli önerildi ve bu model alt düzey bilişsel sistemlerin otobiyografik anıları meydana getirmek için etkileşime girdiklerini iddia etmektedir. Mevcut çalışma bu modeli ampirik olarak test etti ve bu temel sistemlerin (yani, açık bellek, arama ve geri getirme, zihinsel imgeleme, dil, duygu ve anlatı) hatırlanan anıların üstbilişsel yargılarına (bir başka deyişle, yeniden yaşama ve güven) ve hatırlama doğruluğuna katkılarını araştırdı. İlk oturumda katılımcılar önceden belirlenmiş çerçevede sohbeti takiben bazı bilişsel görevleri yerine getirdiler. 7 ila 15 gün sonra, katılımcılar bir önceki oturumu hatırladılar, üstbilişsel yargılarda bulundular ve kalan bilişsel görevleri tamamladılar. Bulgular, anlatı tutarlılığının, kişinin anıyı ne kadar yoğun bir şekilde yeniden yaşadığının en güçlü yordayıcısı olduğunu ve bunu açık belleğin ardından arama ve geri getirmenin izlediğini ileri sürdü. Dahası, güven derecelendirmeleri yalnızca açık bellek ile tahmin edildi. Son olarak, hatırlama doğruluğu, kişilerin aynı duyguları aynı yoğunlukta yeniden deneyimlemeye ne kadar eğilimli olduklarıyla açıklandı. Ancak, olay özellikleri göz önüne alındığında, yalnızca sıklıkla bir önceki oturum üzerine düşünmek hatırlanan doğru ayrıntıları yordadı ve duygusal yoğunluk yordayıcı özelliğini kaybetti.