Romantik ilişkilerde genç yetişkin bireylerin bağlanma stilleri ile ilişki doyumu ve öznel iyi oluş düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bağlanma stilleri, ilişki doyumu ve öznel iyi oluş uzun yıllardır araştırmacılar tarafından üzerinde çalışılan önemli konulardır. Bağlanma, bireyin doğumundan ölünceye dek süren ve yakın ilişkilerini, ilişkilerinden elde ettikleri doyumu, öznel iyi oluş düzeylerini etkileyen unsurlardan biridir. Bu araştırma, romantik ilişki içerisinde bulunan genç yetişkin bireylerin bağlanma stilleri ile ilişki doyumu ve öznel iyi oluş düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapıldı. Aynı zamanda araştırma değişkenlerine ait veriler cinsiyet, birliktelik türü ve birliktelik sürelerine göre karşılaştırıldı. Araştırmanın örneklemini 18-35 yaş arası 250 kadın, 64 erkek olmak üzere toplam 314 kişi oluşturmaktadır. Araştırmaya Türkiye'nin her bölgesinden katılım sağlandı. Veri toplama araçları olarak Kişisel Bilgi Formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II, İlişki Doyumu Ölçeği, Yaşam Doyumu Ölçeği ve Olumlu-Olumsuz Duygu Ölçeği kullanıldı. Araştırmadan elde edilen verilere göre, YİYE-II ölçek alt boyutlarından kaygılı ve kaçınmacı bağlanma ile ilişki doyumu ve öznel iyi oluş arasında orta düzeyde negatif yönde anlamlı bir ilişki olduğu saptandı(p<0.01). Bağlanma stilleri, ilişki doyumu ve öznel iyi oluşun cinsiyete göre karşılaştırıldığında arada anlamlı bir farklılığın olmadığı saptandı(p>0.05). Bağlanma stilleri, ilişki doyumu ve öznel iyi oluş birliktelik türü ve birliktelik sürelerine göre karşılaştırıldığında birliktelik türlerine göre bağlanma stilleri, ilişki doyumu ve öznel iyi oluşun anlamlı bir farklılık gösterdiği görüldü(p<0.05). Birliktelik süresine göre kaygılı ve kaçınmacı bağlanma düzeyleri anlamlı bir farklılık göstermektedir(p<0.05). Cinsiyet, birliktelik türleri ve bağlanma stili grupları arasında ilişki olup olmadığını saptamak için yapılan analiz sonucuna göre cinsiyetle bağlanma stilleri ve birliktelik türleri arasında anlamlı bir ilişki bulunamadı(p>0.05). Birliktelik türleri ve bağlanma stili grupları arasında ise anlamlı bir ilişki olduğu saptandı(p<0.05). Sonuç olarak yapmış olduğumuz araştırmada; bağlanma stilleri ile ilişki doyumu ve öznel iyi oluş arasında anlamlı bir ilişki olduğu, bunun yanı sıra bağlanma stillerinin birliktelik türleri ve sürelerine göre farklılık gösterdiği bulundu. Ayrıca bağlanma stilleri, ilişki doyumu ve öznel iyi oluşun cinsiyete göre farklılık göstermediği saptandı. Araştırmadan elde edilen veriler ve analiz sonuçları ilgili literatür kapsamında tartışıldı ve gelecek araştırmalar için çeşitli önerilerde bulunuldu.