Rotator manşet yırtıkları ile glenohumeral eklemin uyumu arasındaki ilişkinin araştırılması

Klasik literatür bilgilerinde; vasküler, mekanik, anatomik, dejeneratif ve travmatik nedenlerin ekstrinsik ve intrinsik yollarla Rotator manşet yırtığına yol açtığı belirtilmektedir.Çalışmamızda, RM yırtıkları ile glenohumeral eklem uyumu arasındaki ilişkiyi sorguladık. RM yırtığına sahip olan hastalarda, glenohumeral instabiliteye yol açacak bir glenohumeral eklem uyumsuzluğu var ise bu durumu iki farklı ölçüm yöntemi ile ortaya koymayı amaçladık.Glenohumeral eklemin statik stabilizatörleri ile dinamik stabilizatörleri arasındaki ilişkiyi araştıran yeterli çalışma yoktur.Çalışmamızda, 01.01.2010 ile 31.12.2011 tarihleri arasında AİBÜ Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji polikliniğine omuz ağrısı ve hareket kısıtlılığı şikayeti nedeniyle başvuran bütün hastaların tanısal amaçlı olarak yaptırdığı omuz MR ları değerlendirildi. Toplam 59 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar 3 çalışma grubuna ayrıldı. Çalışma gruplarımız; Rotator manşeti intakt olan hastalar (grup-1,n:20), rotator manşette(supraspinatusta) parsiyel yırtığı olan hastalar (grup-2,n:19) ve rotator manşette(supraspinatusta) tam kat yırtığı olan hastalar (grup-3,n:20) olarak belirlendi.3 grupta toplanan hastaların omuz MR kesitleri üzerinde; geometrik morfometri ve lineer ölçüm yöntemleri kullanılarak, glenohumeral eklem uyumu değerlendirildi. Geometrik morfometrik ölçümler için 59 hastanın sağ omuz MR görüntüleri arasında, oblik koronal planda çekilen omuz MR kesitleri seçildi. Bu MR kesitleri Tps programına tanıtıldı. Tps programına tanıtılan MR kesitleri üzerinde 5 referans noktası belirlendi. Sonra bu referans noktalarını ifade eden koordinatları gösteren txt dosyaları oluşturuldu. Lineer ölçüm yönteminde de, aynı 59 hastanın aynı sağ omuz MR kesitleri (oblik koronal planda çekilen omuz MR kesitleri) kullanıldı. Lineer ölçüm yöntemi ile 2 farklı lineer ölçüm yapıldı. Birinci ölçümde cavitas glenoidalisin konkav yüzeyi en alt ve en üst noktaları arasındaki mesafe, program yardımı ile çentiklenerek ölçüldü(G değeri). İkinci ölçüm olarak, humerusun konveks caput humeri kısımlarının sonlandığı en üst ve en alt nokta arasındaki uzunluk collum anatomicum mesafesi olarak planlandı ve ölçüldü (H değeri). Bu sayede G/H oranı hesaplandı.Geometrik morfometrik ölçümde ve lineer ölçümde aynı referans noktaları kullanıldı.Geometrik morfometrik ölçüm sonuçlarının manova analizi sonucunda, üç grup arasında glenohumeral eklem şekilleri açısından anlamlı bir fark bulunmadı (p>0,05). İkili karşılaştırma testinde RM i intakt olan grup-1 ile RM de parsiyel yırtığı olan grup-2 arasında fark bulundu (p< 0.05)Lineer ölçüm sonuçlarının istatistiksel analizinde, G değeri açısından 3 grup arasında fark çıkmadı. H değeri açısından da 3 grup arasında fark çıkmadı. G/H oranı (glenohumeral eklem uyumu) açısından yapılan değerlendirmede: RM i intakt olan grup-1 ile RM de tam kat yırtık olan grup-3 arasında fark bulunmadı (p>0,05). RM de parsiyel yırtık olan grup-2 ile RM de tam kat yırtık olan grup-3 arasında fark bulunmadı (p>0,05). RM i intakt olan grup-1 ile RM i parsiyel yırtık olan grup-2 arasında fark bulundu (p<0,05). RM de parsiyel yırtığa sahip olan grup-2 deki hastalarda G/H oranı, grup-1 dekilerden daha yüksek çıktı. Bu farkın Grup-2 deki ortalama glenoid çapının, Grup-1 dekilerin ortalama glenoid çapından daha fazla olması nedeniyle gerçekleştiği görüldü. Bu sonuçlar Grup-2 deki hastalarda instabilite olmadığı şeklinde yorumlandı. Çünkü klasik literatür bilgisinde, glenohumeral indeksin düşmesinin glenohumeral instabiliteye yol açtığı belirtilmektedir.Çalışmamızda 2 farklı ölçüm yöntemini kullanarak glenohumeral eklemin uyumunu değerlendirdik. Çalışmamızın sonuçlarına göre, 3 grubun da ölçülen ortalama G/H değerleri, literatürde belirtilen normal değerlerle benzerlik gösterdi. Yaptığımız bu çalışma; RM yırtığı olan hastalar ile sağlıklı bireyler (RM'i intakt) arasında glenohumeral eklem uyumu açısından bir fark olmadığını göstermektedir.İnstabil omuzların RM yırtıkları ile ilişkisini kurarken; omuz eklem anatomisinin dışında kalan diğer statik stabilizatörler olan; labrum ve kapsüloligamentöz yapılarında RM yırtıklarıyla ilişkilerinin araştırılması, RM yırtık etyolojisinin anlaşılmasında çok yararlı olacaktır.