The value of sociability in Rousseau, Hegel, and Nietzsche

Bu çalışma Rousseau, Hegel ve Nietzsche'nin siyaset felsefelerini toplumsallık ve özgürlük bağlamında incelemektedir. İlk olarak, Rousseau'nun temel görüşünün keskin bir dönüşüme uğradığını ileri sürüyorum. Bu sava göre, Rousseau İkinci Söylev'de insanı özünde bireyci olarak ele alırken, Toplum Sözleşmesi'nde egoizmi reddederek insan özgürlüğünün gerçekleşmesi adına ortak irade adı altında toplumsallığın inşası fikrini savunmaktadır. İkinci olarak, Hegel'in Tinin Fenomenolojisi'nde yer alan köle-efendi diyalektiği ile toplumsallığın zorunluluğunu nasıl ispat ettiğini tartışıyorum. Tüze Felsefesi'nde ise Hegel bu zorunluluğa bireycilik ile toplumsallık arasındaki organik bağı kurarak somut bir hal kazandırmaktadır. Hegel'in burada bu iki kavramın karşılıklı birlikteliğine yaptığı vurguya rağmen toplumsallığı bireyciliğe tercih etme eğiliminde olduğunu ileri sürüyorum. Bu sebeple, Nietzsche'nin bireyci ve elitist politik düşüncesinin araştırılması gerekliliği ortaya çıkmaktadır. Nietzsche'nin görüşünün kendi başına ele alındığında fazlasıyla radikal ve bu sebeple modern toplumun sorunlarını çözmekten uzak olduğunu öne sürüyorum. Buna rağmen, toplumun bireyin yaratıcılığı üstündeki zararlı etkisini gösterdiği ölçüde onun eleştirisinin gerekliliğini göstermeye çalışıyorum.