Sakroiliak eklem disfonksiyonunda kinesio bantlamanın etkinliği

Amaç. Bu çalışmada sakroiliak eklem disfonksiyonu olan hastalarda, kinezyolojik bantlama uygulamasının hastanın ağrı ve fonksiyonelliği üzerine terapötik etkilerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem. Ekim 2018-Mart 2019 tarihlerinde Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı polikliniğine başvuran sakroiliak eklem disfonksiyonu tanısı konan 18-60 yaş arası hastalarda kinezyolojik bantlama tedavisinin etkinliğinin araştırıldığı bu araştırma 18'i kinezyolojik bantlama uygulanan, 22'si kontrol toplam 40 hastada gerçekleştirilmiştir. Hastalarda ve kontrollerde kinezyolojik bantlama öncesi, uygulama sonrası 20. dakika ve 15. gün fizik muayane bulguları, ağrıyı değerlendirmede Vizüel Analog Skala ve fonksiyonelliği değerlendirmede Oswestry Disability İndex puanları değerlendirilmiştir. Veriler olgu rapor formuna kaydedilmiş ve SPSS 23.0 ile analizleri yapılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olması kabul edilmiştir. Bulgular. Hastaların %27,5'i (n=11) erkek, %72,5'i (n=29) kadın, %75'i evli (n=30), yaş ortalaması 40,5±12,2, %52,5'i (n=21) fazla kilolu ya da obez, ortalama BKİ'si 26,1±5,0'dır. Başlangıç VAS ve ODİ değerleri 15. gün değerlerine göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazladır (p=0,002). Gruplar arasında başlangıç fizik muayene bulgularında istatistiksel anlamlı fark yokken, 15. gün fizik muayene bulgularında posterior sürtünme ve sakral itme testi kontrol grubunda istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla pozitiftir (p=0,03). Gruplar arasında başlangıç VAS skorları arasında istatistiksel anlamlı fark saptanmazken, kinezyolojik bantlama yapılan hastaların 15. gün VAS skorları istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha düşüktür (p=0,003). İlk gün değerlendirilen VAS skoru ile 15.g ün değerlendirilen VAS skor farkı incelendiğinde ise kinezyolojik bantlama yapılan kişilerin skor farkının (2,0), kontrol grubuna göre (0,0) istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla olduğu saptandı (p=0,005). Gruplar arasında başlangıç ODİ skorları arasında istatistiksel anlamlı fark bulunmazken, ilk gün değerlendirilen ODİ skoru ile 15. gün değerlendirilen ODİ skor farkı incelendiğinde, kinezyolojik bantlama yapılan kişilerin skor farkının (9,0), kontrol grubuna göre (0,0) istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla olduğu saptandı (p=0,004). Kinezyolojik bantlama yapılan hastaların tedavi öncesinde değerlendirilen VAS ve ODİ puanları 15. günde istatistiksel olarak anlamlı düzeyde azalırken (sırasıyla p=0,004; 0,002), kontrol grubunda meydana gelen değişim anlamlı değildi (p>0,05). Kinezyolojik bant uygulanan 18 hastada akut etkinin değerlendirilmesi amacıyla, tedavi öncesi ve 20 dakika sonrası değerlendirilen fizik muayene bulgularında istatistiksel fark bulunmadı. ix Değerlendirilen VAS puanlarında ise tedavi öncesi VAS skorunun (5,0), 20. dakika VAS skoruna göre (3,5) istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla olduğu saptandı (p=0,002). Sonuç. Çalışmamız kinezyolojik bantlamanın kontrol grubuna göre ağrı ve dizabilite bakımından üstünlüklerini destekleyen sonuçlara ulaşmıştır. Yapılan bu çalışmanın sonuçları doğrultusunda, literatürde az sayıda olan kinezyolojik bant uygulamasının sakroiliak disfonksiyonlu alt lomber bölge ağrısı olan hastalarda ağrı ve dizabiliteye etkisinin incelendiği, daha fazla kişinin katılımıyla gerçekleştirilen, kinezyolojik bantlamanın farklı uygulamalar ile karşılaştırıldığı, uzun dönem takiplerin de gerçekleştirilebildiği kapsamlı çalışmaların yapılması, çalışmamızın bulgularını pekiştirebilir ve alt lomber bölge ağrı tedavi ve rehabilitasyonuna önemli derecede katkıda bulunabilir.