Redefinition of purgation in Samuel Beckett's dream of fair to middling women, mercier and camier, How it is

Dante Alighieri'nin (1265-1321) Divine Comedy'sinin (1320) Samuel Beckett'in (1906-1989) edebi kariyeri üzerinde önemli bir etkisi olmuştur. Beckett, Comedy'nin ikinci bölümü olan Purgatory (Araf) ile ve Dante'nin bu bölümde arınma ve kurtarılma kavramlarına olan dini yaklaşımıyla özellikle ilgiliydi. Dante'nin Purgatory'sinde, günahları bağışlanabilir olan ruhlar bir dizi cezalandırmadan geçerler ve Cennet'e kabul edilmeye değer olmak için dünyada işledikleri günahların bedelini öderler. Bireyin varoluşuna olan karamsar bakış açısından ötürü Beckett Dante'nin arınma kavramına dini bakış açısını bireyin yirminci yüzyıldaki durumuyla oldukça uyumsuz bulmuştur. Beckett'e göre bireyin ıstırabı sonsuzdur ve sonuç olarak bir kurtarılma sağlayamaz. Bu yüzden, Beckett Dante'nin Purgatory'deki arınma yolculuğunu kendi karakterleri için bir çıkmaz olarak şakacı ve yıkıcı bir biçimde yorumlamıştır. Arınma yolculuğu kavramı Dante'nin Purgatory'deki ruhları için yenileyici bir imaya sahipken, Beckett'in karakterleri için ebedi bir döngü, bir kördüğüm olarak ortaya çıkar. Beckett'in insanının yaşadığı dünya kendisi için kaçamadığı çarpık bir Purgatory'e dönüşür. Böyle bir çıkmazla karşılaştığında Beckett'in insanı kendisini çevreleyen dış dünyada sahip olduğundan farklı bir varoluş arayışına girer. Bu noktada, dış gerçeklikten sıyrılmaya çalışıp zihninde uyuşuk bir varoluş peşinde koşar. Beckett bu arayış için Dante'nin Comedy'deki karakterlerinden birini model olarak kullanır: Purgatory'nin alt bölgesi olan Ante-purgatory'deki Belacqua. Dante Belacqua'yı Ante-purgatory'deki durumundan keyif alan ve tüm arınma sürecine karşı umursamaz bir tavır takınan tembel bir ruh olarak betimler. Beckett'in sorumsuz karakterleri Dante'nin Belacqua'sının durumunu yüce bir varoluş biçimi olarak algılarlar. Beckett bu durumu 'Belacqua saadeti' olarak adlandırır. Beckett'in aylakları öyle bir varoluşa ulaşmak için çevrelerindeki dış dünyadan kaçmaya çabalayarak bir yolculuğa çıkarlar. Bu açıdan, Beckett'in insanının yolculuğu tersine döndürüldüğü için Beckett Dante'nin Purgatory kavramını altüst eder. Bu yolculuk Dantevari bir Cennet'e doğru değil, Dante'nin Belacqua'sının Ante-purgatory'de tadını çıkardığı uyuşuk bir varoluşa doğrudur. Ancak Beckett'in evreninde böyle bir kurtuluş da imkansızlaşır, çünkü bireyin ıstırabı daimidir. Böylece Beckett'in insanı sonsuz bir arınma yolculuğuna mahkûm olur. Bu tez Beckett'in Dream of Fair to Middling Women (1932), Mercier and Camier (1946) ve How It Is (1961) adlı eserlerinde Dante'nin arınma kavramına nasıl karşı çıktığını incelemeyi amaçlar. Dream of Fair to Middling Women üzerine odaklanan ilk bölüm Beckett'in modern insanın dış gerçeklik ve zihninin inzivası arasında bocalamasını, arada kalmış bir şekilde ikisinden birini seçememe durumunu nasıl betimlediğini inceler. Mercier and Camier'i çözümleyen ikinci bölüm ise, Beckett'in insanlarının durumunun, dış gerçeklikten dışlandıkları ve arayışları her açıdan imkansızlaştığı için daha karmaşıklaştığını ileri sürer. How It Is üzerine olan son bölüm ile Beckett'in bireyin varoluşunu nihai parçalanmaya götürdüğü belirtilir. Beckett'in insanı amaçsız, ilerleme umudu olmadan, ancak yine de ilerlemeye mecbur bir şekilde betimlenmiştir. Böylece Beckett her bir romanında artan karamsar bir üslupla arınma kavramını ve arınma yolculuğu fikrini yıkmayı sürdürmüştür.