The politics of diversion: Autocratic regimes and the use of force in times of domestic predicaments

Çözülmesi zor bir iç krizle karşı karşıya kaldıklarında liderler, siyasi otorite olarak hayatta kalmalarını sağlamak için sorunu çözmeye çalışmak yerine çıkmazın etrafından dolanmaya çalışabilirler. Kamuoyunun dikkatini başka yöne çekerek iç krizin zorluklarının üstesinden gelmenin etkili yollarından biri, sınırlar içindeki bir etnik veya siyasi gruba ya da bir ülkeye karşı güç kullanmak olabilir. Literatürün büyük bir bölümü, vatandaşlara liderleri başarıları veya başarısızlıkları için ödüllendirme veya cezalandırma fırsatı veren seçim süreçlerine sahip oldukları için demokrasilerin saptırma motivasyonlarına odaklanmaktadır. Ancak, çok az sayıda çalışma otokrasilerin saptırma motivasyonlarını incelemektedir. Bu tezde, farklı otokratik rejim türlerinin saptırma motivasyonlarını inceleyerek literatüre katkıda bulunmayı ve bu boşluğu gidermeyi amaçladım. Kişiselci ve askeri otokrasilerin iç kriz dönemlerinde diğer otokrasilere kıyasla çatışmaya daha yatkın olduğu hipotezini öne sürdüm. Mevcut verileri derleyerek monadik ve diyadik veri setleri oluşturdum. Monadik veri seti 1990-2001 yılları arasında 59 ülkeye ait 258 gözlemden oluşurken, dyadik veri seti 1990-2001 yılları arasında 123.819 gözlemden oluşmaktadır. Hipotezlerimi test etmek için lojistik regresyon analizleri gerçekleştirdim. Analizlerden elde ettiğim bulgular, iç krizler, rejim tipi ve dış ve iç güç kullanımı arasındaki ilişkiler için karışık sonuçlar ortaya koymuş, ancak kişiselci otokrasilerin kişiselci olmayan otokrasilere kıyasla bir iç krizle karşı karşıya kaldıklarında güç kullanmaya daha meyilli olduklarını teyit etmiştir.