Sıçan McFarlane cilt flebi modelinde Theranekron'un flep beslenmesine etkileri ve bu etkilerin pentoksifilin'in etkileri ile karşılaştırılması

Giriş ve Amaç: Flep beslenmesi ve iskemisi, rekonstrüktif cerrahinin temel araştırma alanlarından biridir. Flep elevasyonu sonrası özellikle kanlanmanın azaldığı flep distal bölgelerinde meydana gelen iskemi, parsiyel flep kayıplarına neden olabilmekte ve oluşan komplikasyonlar tedavi sürecini aksatabilmektedir. Flep sağ kalımını arttırmak için günümüzde pek çok yöntem denenmektedir. Flep elevasyonu ve yerine iadesi ile gerçekleştirilen cerrahi geciktirme yöntemi, flep ısısının optimize edilerek vazokonstriksiyondan korunması ve flep sağ kalımını arttırıcı ajanların kullanılması bu yöntemlere örnek olarak verilebilir. Tarantula Cubensis Alkolik Ekstraktı (TCAE), piyasa ismiyle Theranekron ®, Tarantula Cubensis olarak bilinen, koyu kahverengi tüylü bir Küba tarantulasının tamamının alkolde işlemden geçirilmesiyle elde edilen, veterinerlikte geniş kullanım alanı olan enjektabl homeopatik bir ilaçtır. Yapılan araştırmalar, ilacın antiinflamatuar özelliklerini ve yara iyileşmesine olumlu etkilerini ortaya koymuştur. Çalışmamızdaki amacımız, Theranekron'un deri flep viabilitesi üzerindeki etkilerinin araştırılması ve bu etkilerin daha önce flep beslenmesi üzerine olumlu etkilerinin bilindiği pentoksifilin ile kıyaslanmasıdır. Gereç ve Yöntem: Toplam 18 adet, 250–350 gram ağırlığında, 8–10 haftalık Wistar Albino tipi dişi sıçan, 3 farklı gruba ayrıldı. Bütün gruplarda sırt bölgesinde 3x9 cm'lik random patern McFarlane cilt flebi eleve edildikten sonra sütüre edilerek yerine iade edilmiştir. Grup 1, kontrol grubu olup flep elevasyonu sonrası herhangi bir ilaç enjeksiyonu yapılmamıştır (n=6). Grup 2, postoperatif 0., 1., 2., 3., 4., 5. günlerde 50 mg/kg dozunda intraperitoneal pentoksifilin enjekte edilmiştir (n=6). Grup 3, postoperatif 0., 3. ve 5. günlerde 1 ml/kg TCAE (Theranekron® D6 50 ml) subkutan enjekte edilmiştir (n=6). Postoperatif 7. günde sıçanlar anestezi altında fotoğraflanmış ve nekroz alan ve yüzdeleri makroskobik olarak ImageJ programı yardımıyla hesaplanmıştır. Ardından sıçanlardan histopatolojik inceleme amaçlı doku örnekleri alınmıştır. Alınan örnekler immünohistokimyasal inceleme (VEGF ve eNOS ekspresyonu) ve elektron mikroskobu altında değerlendirilmiştir. Bulgular: Flep nekroz alanları deney kontrol grubunda ortalama 11,24 (± 1,12 cm2 standart sapma) (yüzdelik olarak % 37,23 ± 3,71 standart sapma), pentoksifilin grubunda 6,95 (± 0,87 cm2 standart sapma) (yüzdelik olarak % 23,04 ± 2,88 standart sapma), TCAE grubunda ortalama 5,52 (± 1,03 cm2 standart sapma) (yüzdelik olarak % 18,28 ± 3,42 standart sapma) şeklinde bulunmuştur. Her iki tedavi grubunda da kontrol grubuna göre nekrotik alan oranında anlamlı azalma tespit edilmiştir (p=0,002). Ayrıca Theranekron grubunda, pentoksifilin grubuna kıyasla nekrotik alan oranının anlamlı derecede daha düşük olduğu görülmüştür (p=0,026). İmmünohistokimyasal değerlendirmede hem pentoksifilin hem Theranekron gruplarında VEGF ve eNOS ekspresyonlarının kontrol grubuna göre arttığı saptanmıştır. Ayrıca Theranekron grubunda pentoksifilin grubuna göre ekspresyonun daha fazla arttığı izlenmiştir. Elektron mikroskobunda Theranekron uygulanan dokularda endotelyal hücre bütünlüğü ve mitokondri yapısının korunduğu, vakuolizasyonun azaldığı izlenmiştir. Sonuç: Hem pentoksifilin hem de Theranekron, random paternli flep modelinde flep beslenmesini ve sağkalımını artırıcı etki göstermiştir. Ancak Theranekron grubunda nekrotik alan yüzdesi daha düşük, VEGF ve eNOS ekspresyonları daha yüksek bulunmuştur. Bu bulgular, Theranekron'un flep canlılığını artırmada Pentoksifilin'den daha etkin olabileceğini göstermektedir. Anahtar sözcükler: eNOS, flep beslenmesi, iskemi, McFarlane flebi, nekroz, Theranekron (TCAE), VEGF