The effects of social and physical enriched environment on sensorimotor and social performance in a cerebellar ınfarct mice model

Serebellar enfarktüs, ataksi gibi ciddi motor defisitlere yol açarak bireylerin günlük yaşam aktiviteleri ve öz bakım becerilerinde zorluk yaşamalarına ve dolayısıyla yaşam kalitelerinde ciddi azalmaya neden olan nadir bir inme türüdür. Bu çalışmanın amacı, serebellar enfarktlı fare modelinde çeşitli zenginleştirilmiş çevresel koşulların motor ve sosyal performans üzerindeki etkilerini değerlendirmek ve terapötik bir yaklaşım olarak potansiyel sonuçlarını araştırmaktır. C57BL/6 cinsi 40 erkek fare, fiziksel zenginleştirilmiş, zenginleştirilmiş çevre, zenginleştirilmiş çevre + 3 sağlıklı fare, standart barınma koşulları ve sham olmak üzere 5 gruba ayrılmıştır. Serebellar enfarkt modeli, farelere N5-(1-iminoetil)-L-ornitin dihidroklorürün stereotaksik enjeksiyonu ile indüklenmiştir. İnme öncesi ve belirli günlerde inme sonrası motor ve sosyal performans, ızgara telinde yürüme, yürüme analizi ve üç odalı sosyallik ve sosyal yenilik testleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Serebellumda etkilenen alan, Hematoksilin & Eozin boyama ile tespit edilmiştir. Motor koordinasyon ile ilişkili bir faktör olan Bioretention Defective 1 (BOD1), immünohistokimya yöntemi kullanılarak konfokal mikroskop ile görüntülenmiştir. Veriler iki yönlü ANOVA yöntemi ile analiz edildi ve p<0.05 anlamlı olarak değerlendirildi. Bulgular, serebellar enfarktüs sonrası motor fonksiyon geri kazanımında müdahale türünün önemini vurgulamaktadır. Fiziksel ve çevresel zenginleştirmenin, motor ve sosyallik ile ilişkili bilişsel fonksiyonları artırdığı bulunmuştur. Ancak, sağlıklı farelerle yapılan sosyal zenginleştirme aynı yararı sağlamamış ve devam eden motor problemler ile ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, motor fonksiyonda kilit rol oynayan BOD1 ekspresyonunun belirli gruplarda arttığı gözlemlenmiştir. Bu çalışma, serebellar enfarktüs sonrası çeşitli zenginleştirme türlerinin motor ve sosyallik ile ilişkili bilişsel süreçler üzerindeki etkilerini göstermekte ve BOD1'i etkili terapötik stratejiler için potansiyel bir biyomarker olarak tanımlamaktadır.