Milliyetçi elitler arasında değişen ittifaklar: Milliyetçi hareketlerde elitler arası işbirliğini şekillendiren etkenler

Milliyetçi hareketlerin içinde bulunan elitler arasında iş birliğini kolaylaştıran ya da zorlaştıran faktörler nelerdir? Bu soruya cevap vermek için bu tez farklı zaman dilimlerinde çeşitli fraksiyonların meydana getirdiği milliyetçi hareketleri mercek altına almaktadır. Tez, Osmanlı İmparatorluğu'nda 1895'ten 1920'ye kadar olan 25 yıllık dönemde üç farklı etnik kökene mensup milliyetçi elitlerin ilişkilerini özgün bir veri seti aracılığıyla gözlemlemektedir. Döneme ait sosyal ağ verilerini analiz etmek için zamansal üstel rastgele grafik modelleri (TERGM) kullanılarak milliyetçi elitlerin sosyalleşme örüntüleri üzerindeki iki tür etki incelenmektedir. İlk olarak, sosyal ağa endojen olarak adlandırılan faktörlerin etkisi test edilmekte ve elitlerin bireysel popülaritesinin ve sıkışık organizasyon örgülerinin rolüne odaklanılmaktadır. Ardından elit sosyal ağına eksojen unsurların etkisi analiz edilmektedir. Bu bağlamda tez, ideolojik fraksiyonların, yabancı ülkelerden gelen desteğin ve elitler arasındaki tehdit algısının milliyetçi sosyal ağ içinde iş birliği oluşumuna güçlü etkileri olduğunu öne sürmektedir. İdeolojik benzerlik ve tehdit algısının genellikle milliyetçi elitler arasındaki iş birliği olasılığını artırdığı, daha radikal fraksiyonların ise daha az popüler olduğu ve iş birliği şanslarının daha az olduğu görülmektedir. Milliyetçi elitlere yönelik baskı dönemleri, radikal ideolojilerin hareket içindeki negatif etkisini hafifletmekte ve farklı ideolojik fraksiyonların birbirine yakınlaştığı örgütlenme kalıplarını teşvik etmektedir.