Spatial uncanny in Shirley Jackson's The Sundial and We Have Always Lived in the Castle

Bu çalışma, Shirley Jackson tarafından yazılan The Sundial (1958) ve We Have Always Lived in The Castle (1962) adlı romanlardaki uzamsal tekinsizliğini gotik kale mecazı açısından açıklar ve kadın karakterlerin bu çaresizlikle başa çıkabilmek için şiddete başvurmak zorunda kalmalarını inceler. Sigmund Freud tarafından 1919'da aynı adlı eserde açıklanan tekinsizlik kavramı, çocukluk dönemine ait komplekslerin ve ilkel düşüncülerin, birey için tanıdık bir ortamda yabancılık hissi doğurarak açığa çıkması şeklinde tanımlanır. Bu kuram Jackson'ın metinlerine uygulandığında, ev/kale teması öne çıkar. Ev/kale, gotik türün ilk örnekleriyle başlayan yaygın bir mecazdır ve kadın gotiğindeki işlevi, erkek ve kadının alanını ayırarak; kadınları erkeklere ait tehlikeli bir dış dünyadan korumaktır. Babaya ait olan ve ayrı alan ideolojilerinin ürettiği bu tekinsiz ev kadın karakterler için bir özgürlük ve koruma alanı sunmak yerine, Friedan'ın Feminine Mystique'te (1963) belirttiği gibi adı olmayan bir soruna ve The Madwoman in The Attic'de (1979) açıklandığı gibi, ataerkil bir tuzağa dönüştürür. İki romanda da olay örgüsünün tamamı babanın korumasını vaat eden, dış görünüş bakımından kaleyi andıran üst sınıfa ait aile evlerinde geçer. Uzam, Anthony Vidler'ın The Architectural Uncanny'de (1992) kuramsallaştırdığı şekliyle, ataerkil toplumun kadın karakterlere uyguladığı şiddet açısından incelenir. Mekân soyutlaşır, evler koruyucu olmaktan çıkar, aile kurumu içerisinde sıkışan kadınlar, cadı olarak resmedilirken, kaçış arayışı içinde suç işleyecek kadar ileri giderler. Fakat çabaları sonuç vermez. Blackwood kardeşleri, dışarıyı bir tehdit olarak görmeye devam ederlerken, Halloran ailesi mensupları için roman, Orianna'nın ölümü ile birlikte belirsiz bir bekleyişle biter. Anahtar kelimeler: Tekinsizlik, Gotik Zaman ve Mekân, Kadın Gotiği, Kale Mecazı, Aile Enstitüsü, Ataerkil Toplum, Güvenlik