Şiddet ve postmodernizm bağlamında Martin Scorsese sineması

Şiddet, insanlık tarihinin ilk günlerinden itibaren hikâye anlatıcılığın bir parçası olarak mağara duvarlarında başladığı yolculuğuna görsel-işitsel bir sanat dalı olan sinema ile devam etmiştir. Bu çalışmada Scorsese sinemasında şiddet ve postmodern unsurların film anlatısını oluşturan öğeleri nasıl ve hangi amaçlarla şekillendirdiğine bakmak ve elli yılı aşkın bir süredir film üreten bir yönetmenin gözünden bu unsurları çözümlemek amaçlanmaktadır. Bu bağlamda çalışmanın birinci bölümünde şiddetin tanımsal, kavramsal ve kuramsal çerçevesine yer verilerek şiddetin ideolojik olarak; kim tarafından, nasıl inşa edildiği ve hangi amaçlara hizmet ettiği üzerine durulmuştur. İkinci bölümde postmodernizmin kaynağını oluşturan Aydınlanma Dönemi ve modernite ideallerinin neler olduğu açıklanmış ve sonrasında postmodern kuram etrafındaki yaklaşımlar tartışılmıştır. Daha sonra ise postmodernizmin sinema ile olan ilişkisini ortaya koyabilmek postmodern anlatıların klasik ve modern anlatılardan hangi yönleriyle farklılaştığı ya da benzeştiği açımlanmıştır. Son olarak şiddetin sinemadaki görünümlerine yer verilerek film akımları, türler ve auteur yönetmenlerin elinde nasıl bir değişim geçirdiği üzerine durulmuştur. Çalışmanın son bölümünde nitel bir araştırma tekniği olan gömülü teori tekniği kullanılarak Scorsese sineması, literatür taramasında verilen kuramsal bilgiler ışığında çözümlenmiştir. Yönetmenin, filmlerinde şiddeti eğlencelik bir unsur olarak sunmadığı, postmodern bir tutumla hemen yanı başımızda gerçekleşen, sıradan ve gösterişsiz bir olgu olarak karakterlerin amacına hizmet eden bir yapıda inşa ettiği görülmüştür. Filmlerin; konu, tür, karakter, hikâye ve olay örgüsü, zaman ve mekân gibi çerçevelerde birbirlerinden farklılık gösterseler dahi şiddet ve postmodernizm bağlamında benzer tema ve motiflerle çevrelendiği tespit edilmiştir.