Sinemada yine yönelimler: Dogma 95 örneği ve anlatı yapısının incelenmesi

Bu tez çalışmasının amacı, Dogma 95 akımının anlatı yapısını incelemektir. Sinemada çağdaş anlatı ve geleneksel anlatı olmak üzere iki temel anlatısal tarz olduğunu varsayan bu çalışmada, Dogma 95 Manifestosunda her iki anlatısal tarzın eleştirilmesinden ve Dogma filmlerinin farklı görsel yapısından yola çıkarak, bu filmlerin farklı bir anlatı yapısına mı sahip olduğu, yoksa geleneksel anlatı ve çağdaş anlatının yapılarını mı tekrarladığı araştırılmıştır. Çalışmada Dogma 95 akımına dahil olan yedi film seçilerek anlatı yapıları incelenmiştir. Bu filmler şunlardır; 1) Festen (1998) 2) Idioterne (1998) 3) Mifune (1999) 4) The King is Alive (2000) 5) Julien Donkey-Boy (1999) 6) italiensk For Begyndere (2000) 7) Et Rigtigt Menneske (2001). Bu filmlerin analizi sonucu, beş filmin (Festen, Mifune, The King is Alive, İtaliensk For Begyndere ve Et Rigtigt Menneske) geleneksel anlatı yapısına, iki filmin ise (Idioterne ve Julien Donkey-Boy) çağdaş anlatı yapısına sahip olduğu görülmüştür. Bu sonuçla, Dogma 95 filmlerinin özgün bir anlatı yapısına sahip olmadığı, kendinden önceki anlatı tarzlarını tekrarladığı ortaya çıkmıştır. Dogma 95'in anlatı yapısına değil, üretim tarzına yenilik getirdiği, bu yeniliklerle Hollywood'la rekabet etmek isteyen ülke sinemalarına farklı bir üretim tarzı önerdiği sonucuna ulaşılmıştır.