Homelessness at the dining table: Needs-talk in the Hayata Sarıl Restaurant

Bu tez, İstanbul'da evsizler için ücretsiz yemek servisi yapan bir aşevi olan Hayata Sarıl Lokantası üzerine yürütülmüş, bir yıllık bir saha çalışmasının ürünüdür. Bu araştırma lokantada çalışan gönüllülerin, evsizlerin ihtiyaçlarını nasıl, hangi perspektifle ve ne amaçla yorumladıklarını irdelemektedir. 'İhtiyaç söylemi' Nancy Fraser tarafından kavramsallaştırılmış olup, ihtiyaçların nasıl yorumlandığına işaret etmektedir ve refah devletlerindeki siyasi söylemin kurumsallaşmış bir parçasıdır (1989). Bu tez, Hayata Sarıl'a göre evsizliğin aileden ve toplumdan dışlanma ile başlayan bir süreç olduğunu gösterir. Evsizlik, travmalar yoluyla psikolojik bir sorun olarak derinleşir. Ardından, artık toplumsal olarak anlamlı bir iş bulmanın evsizler için önemli olmadığı bir hayat biçimini meydana getirir. Buna uygun olarak, evsizlerin en çok sosyalleşmeye, psikolojik desteğe ve disipline ihtiyaçları olduğu düşünülür. Devlet, insan hakları odaklı, somut çözümler üretmekle; toplum, evsizleri sosyal olarak içermekle ve evsizler ise yeniden bir eve yerleşebilmek için çaba harcamakla yükümlüdürler. Bu ihtiyaç söylemi, evsizlerin değişmesini ve haklarını kullanabilen vatandaşlar olmalarını amaçlar. Araştırma ayrıca gönüllülerin kurbanı suçlayan ve yapıları suçlayan evsizlik söylemlerini kullandıklarını ve dolayısıyla da bu söylemlerin birlikte var olabildiğini gösterir. Tez, gönüllülük veya iş pozisyonlarına daha çok evsizin alınmasının 'evli' gönüllüler ile evsizler arasındaki ilişkinin güçlenmesine ve evsizlerin konuşulmayan ihtiyaç taleplerini siyasallaştırmasına yardımcı olabileceği sonucuna varır.