Sosyal belediyecilik kapsamında dezavantajlı gruplara yönelik sosyal politikalar - Arnavutköy Belediyesi örneği

Sosyal örgütlenme ve sosyal yardımlaşma insanlık tarihi kadar eski olsa da Sanayi Devrimi'yle birlikte sosyal yardımlar devlet tarafından planlı bir şekilde gerçekleştirilmektedir. Sanayi Devrimi'ni takiben sanayileşme artarken kırsal alanlardan büyük kentlere doğru yoğun bir şekilde göçlerin yaşandığı görülmektedir. Sanayi Devrimi'nin neticesinde kentsel alanlara yönelik nüfus artışıyla birlikte başta sosyal olmak üzere çevresel, kültürel ve ekonomik anlamda birtakım sorunlarla karşı karşıya kalınmıştır. Bu sorunlara karşı çözüm yollarının gerçekleştirilmesi amacıyla sosyal politika uygulamaları geliştirilmeye başlanmıştır. Merkezi hükümetlerle başlayan sosyal politika uygulamalarının yerelde de uygulanması sürecin bir ayağını meydana getirmektedir. Bu bağlamda yerel yönetimlerin hem toplumun ihtiyaçlarını karşılama noktasında hem de yaşam kalitesini arttırmada kritik bit rol oynadığı görülmektedir. Yerel yönetimlerin üstlendiği bu görev dünyada Türkiye genelinde sosyal belediyecilik faktörünün güçlenmesi olarak ifade edilebilecek bir sürecin başlangıcı olarak görülmektedir. Mevcut tarihsel koşullar içerisinde sosyal belediyecilik anlayışına yönelik genel bir kanaat oluşmakla birlikte uygulamaların niteliğinin araştırılmasının önem arz ettiği görülmektedir. Bu doğrultuda çalışmada Arnavutköy belediyesinin toplumun dezavantajlı kesimlerine yönelik uyguladığı politikaların sosyal belediyecilik bağlamında incelenmesi ve değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Buradan hareketle belediyeye ait 2015-2024 yılları arasındaki stratejik planlama raporları ile 2015-2022 yılları arasındaki faaliyet raporların incelenmesiyle araştırma sürecine başlanmıştır. Bu incelemenin ardından belediyeye ait Sosyal Destek Müdürlüğü birim sorumlusu olan 10 katılımcı ile yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Elde edilen verilerden hareketle Arnavutköy Belediyesi'nin sosyal belediyecilik stratejilerinin, sadece maddi destekle sınırlı kalmayıp, eğitim ve mesleki gelişim, sosyo-kültürel faaliyetler, sağlık hizmetleri konularında toplumun üretkenlik kapasitesini artırmaya yönelik önlemleri de içermekte olduğu sonucuna ulaşılmıştır ancak bununla birlikte ulaşım hizmetleri, yetersiz katılım mekanizması ve yerel demokrasinin sağlanması konularında eksikliğinin olduğu anlaşılmıştır