Sosyal hizmet perspektifinden akademik başarı ve yalnızlık düzeyi ilişkisinin incelenmesi

Toplumlar geliştikçe, ekonomik ve sosyal faaliyetlerle birlikte eğitim sistemleri ve yaklaşımları da değişmektedir. Bu değişim, eğitim sürecindeki öğrenciyi yakından etkiler. Eğitimde öğrenciden beklenen ve varlığını ortaya koymanın bir ölçütü olarak görülen akademik başarı, mutluluk ve sosyal destek sistemleri ile yakından ilgilidir. Yaşam serüveninde sürekli karşımıza çıkabilecek yalnızlık gibi duygu durumları, okul eğitimi sürecinde de karşımıza çıkabilmekte ve birçok problemin kaynağını oluşturmaktadır. Bu araştırmanın temel amacı, lise kademesindeki öğrencilerin akademik başarı düzeyleri ve yalnızlık düzeylerinin bazı değişkenler açısından anlamlı bir farkın olup olmadığını incelemektir. Bunun yanı sıra, akademik yönden başarısız çocuklar ile yalnızlık sorunu yaşayan öğrencilere bu değişkenler dikkate alınarak okul sosyal hizmeti olarak neler sunulabilir bunu tartışmaktır. Bu araştırma, tarama modeli ile yapılan betimsel bir alan araştırmasıdır. Araştırma, 2013-2014 eğitim öğretim yılında Bursa ili Gemlik ilçesinde bulunan M.E.B.'e bağlı 7 tane ortaöğretim (lise) kurumunda öğrenim gören, her sınıf kademesinden random yöntemi ile seçilerek oluşturulmuş toplam 665 kişilik öğrenci örneklem grubu ile yürütülmüştür. Veri toplama aracı olarak, geçerlik ve güvenirlik çalışması Demir (1989) tarafından yapılmış UCLA Yalnızlık Ölçeği ve araştırmacı tarafından hazırlanmış Kişisel Bilgi Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS 21.0 istatistik programı kullanılmış, elde edilen bulgular için tablolar oluşturulmuş ve yorumlanmıştır. Analiz sonucunda, akademik başarı düzeyi ile yalnızlık düzeyi arasındaki anlamlı bir farkın olduğu görülmüştür. Ayrıca, bazı değişkenlerin yalnızlık düzeyi ile anlamlı bir farkı, akademik başarı düzeyi ile anlamlı ilişkileri olduğu tespit edilmiştir.