COVİD-19 pandemisi sonrasında evde çalışma alanlarının mekânsal dönüşümü: günlük molalar ve sınırlar üzerine odaklanma

Tarihi olarak, çalışma alanları kamusal mekanlarla ilişkilendirilmiş ve kolektif ilişkiler ile profesyonel etkileşimleri mümkün kılarken, ev özel bir alan olarak kalmıştır. Sanayi Devrimi, resmi ofis ortamlarının gelişimiyle birlikte iş ve ev arasındaki sınırları net bir şekilde oluşturmuştur. Ancak, COVID-19 pandemisi bu ayrımı bozmuş ve evleri geçici çalışma alanlarına dönüştürmüştür. Home and Work: Negotiating Boundaries Through Everyday Life adlı kitaptan ilham alarak, bu tez evdeki çalışma alanlarının entegrasyonunun mekânsal sınırları nasıl bulanıklaştırdığını ve bireylerin ev ve çalışma alanlarını nasıl algıladıklarını incelemektedir. Bu çalışma, yemek, telefon görüşmeleri ve dinlenme gibi günlük etkinlikler aracılığıyla evdeki profesyonel ve kişisel alanların nasıl bir arada var olduğunu ya da ayrıldığını keşfetmektedir. Evden çalışan katılımcıların, hem iş hem de kişisel ihtiyaçlarını karşılamak için yaşam alanlarını nasıl uyarladıkları üzerine yoğunlaşılmaktadır. Mimari analizler ve mekânsal diyagramlar kullanılarak, özel ve ortak alanlarda meydana gelen önemli değişiklikler vurgulanmakta ve mimarinin evin hem yaşam hem de çalışma alanı olarak ikili rolü üzerindeki etkisi gösterilmektedir. Evler giderek daha çok işlevsel hale geldikçe, geleneksel mekân kavramları sürekli olarak yeniden tanımlanmaktadır. Bulgular, modern yaşam alanlarının, özellikle post-pandemi döneminde, çağdaş iş ortamlarının değişen taleplerine nasıl uyum sağladığına dair önemli içgörüler sunmaktadır. Anahtar Kelimeler: Çalışma Alanı, Evden Çalışma, Ev, Sınırlar, Gündelik Mola ve Rutinler