Türkiye'deki göç politikaları ve uygulamalarının incelenmesi: Aidiyet ve egemenliğin hukuk yoluyla düşünülmesi

Göç, çeşitli bakış açılarının, varsayımların ve analiz düzeylerinin entegrasyonunu gerektiren karmaşık bir olgudur. Bu önermeyle bu tez, bir ülke örneğinde hukuk ve siyaseti birleştirerek göç ve sığınma alanının işleyişini, karmaşıklığını ve yansımalarını araştırtırmayı hedeflemektedir. Tarihi boyunca göçmenler ve sığınmacılar tarafından kitlesel olarak hedef alınmış bir ülke olan Türkiye Cumhuriyeti bu tezin analizinin merkezini oluşturmaktadır. Tez, öncelikle göç ve iltica alanında Türk kanun koyucularının belirlediği amaç ve anlamlara, ikinci olarak takdir yetkisini kullanarak bu kuralları uygulayan görevli yetkililere ve son olarak yasaların ve uygulamaların belgesiz göçmenlerin ve sığınmacıların yaşamları üzerindeki yansımalarına odalanmaktadır. Bu amaçla parlamento tutanakları, polis memurları ve göçmenlerle yapılan derinlemesine görüşmeler, gazete makaleleri ve ikincil kaynaklar analiz için kullanılmıştır. Bu tez ile, 2013'e uzanan dönemdeki Türk göç ve iltica politikalarını ve uygulamalarını inceleyerek, bunların ulusal güvenliğin ve kamu düzeninin, sosyal uyumun ve ulusal kimliğin, ekonomik verimliliğin korunmasına yönelik devlet çıkarı hedeflerinin karşılamadığını, göçmenlerin ise haklarının korunmasını sağlamadığını ileri sürüyorum. Hukuki karar alma mekanizmalarının ve uygulayıcıların takdir yetkisine dayalı uygulamaların kalıcı mirasının Türk göç ve iltica sistemi açısından değişmeyen sonucu, yasal şiddete maruz kalan ve ülke içindeki varlıkları ve yasal görünmezlikleriyle gölgeye dönüşen göçmenlerin durmaksızın üretilmesi ve hedeflerini gerçekleştiremeyen Türk göç politikalarının yaratılmasıdır.