Beta-iz protein ve sistatin-c'nin bazı biyokimyasal değişkenler ile birlikte biyomarker olarak tip 2 diyabetik nefropatinin erken tespitindeki rolünün incelenmesi

Tip 2 diyabetin bir sonucu olarak diyabetik nefropati gelişen hastaların oranı yaklaşık %45 olduğundan, tip 2 diyabet diyabetik nefropatinin ana kaynağı olarak kabul edilir. Ayrıca evre sonunda böbrek hastalarının bir nedeni olarak kabul edilir. Mikroalbümin ve makroalbümin, nefropati için sınırlı tanısal fayda sağlar. Diyabetin ilk erken evrelerinde proteinüri atılımından önce böbrek hasarı olduğu için diyabetik nefropatinin erken saptanmasında daha duyarlı, doğru ve daha spesifik biyobelirteçler bulunabileceği varsayılmıştır. Lipokalin tipi prostaglandin D2 sentaz (L-PGDS) olarak da bilinen Beta İz Proteini, 23 ila 29 kDa'ya eşit düşük moleküler ağırlığa sahip 168 amino asit içeren bir glikoproteindir. Serumdaki yüksek konsantrasyonu, böbrek filtrasyonunda bir zayıflığın kanıtı olan ve örneğin faktörlerden etkilenmeyen klerenste bir azalmaya işaret ettiğinden, iyi bir yaşamsal gösterge olarak kabul edilir. Vücut kas kütlesi ve diyet. Sistatin C, tüm hücreler tarafından sabit bir hızda üretilen düşük moleküler ağırlıklı 13 kDa proteindir. Diyet ve vücut kütlesinden etkilenmez ve bu faktörlerden etkilendiği için onu kreatinin'den ayıran özellik budur. Çalışmamızda enzim bağlı immünosorbent deneyi ELISA cihazında ve Sandviç yöntemiyle işin yapıldığı Beta Trace Protein ve Cystatin C dahil olmak üzere birçok kimyasal değişken ve tanısal biyobelirteç ölçüldü. Sonuçlar, Beta İz Protein duyarlılığının tüm çalışma gruplarında yüksek olduğu diyabetik hasta gruplarında (normalbümin, mikroalbümin ve makroalbümin) biyobelirteçlerin her birinin seviyesinde net bir artış oldu. Çalışma, Beta İz Protein biyobelirtecinin diyabetik nefropatinin erken tespiti için bir tanısal değişken olarak benimsenebileceği sonucuna varmıştır.