Studies on cyclodextrin complexation of a poorly water soluble anti-hyperlipidemic drug, tablet formulation and characterization

Bu çalışmanın amacı, suda az çözünen bir anti-hiperlipidemik ilaç olan bezafibrat'ın (BF) farklı siklodekstrinler (CD'ler) ile kompleksleşmesini incelemek ve kompleksleri tablet dozaj formu olarak formüle etmektir. Bu amaçlar için alfa-siklodekstrin (αCD), beta-siklodekstrin (βCD), gama-siklodekstrin (γCD) ve hidroksipropil-β-siklodekstrin (HPβCD) kullanılmıştır. İlaç, CD çözeltileri ile sürekli karıştırılması, ardından filtrasyon ve liyofilizasyon yapılarak kompleks oluşturması gerçekleştirilmiştir. İlk çalışmalar, tüm CD'ler ile BF çözünürlüğünün arttığını göstermiş ve denge kompleksleşme süresi 2 gün olarak belirlenmiştir. pH 7.0, 4.0 ve 1.5 olan sulu ortam ile yapılan deneyler, asidik pH'ın BF'nin içsel çözünürlüğünü büyük ölçüde azalttığını ancak kompleksleşme verimliliğini arttırdığını göstermiştir. 60°C'deki deney, kompleksleşme çözünürlüğünü arttırmış, ancak komplekslerin stabilitsini azaltmıştır. Genel olarak, βCD ve HPβCD; αCD ve γCD'ye göre daha iyi çözünürlük artışı göstermiştir. HPβCD'nin çözünürlüğü test edilen 25 mM'den çok daha yüksek (> 33 g/100 mL su)) olduğundan, BF'nin çözünürlüğü muhtemelen orantılı olarak arttırılabilir. FTIR, DSC ve SEM çalışmaları, test edilen tüm CD'lerle BF'nin kompleksleştiğini doğrulamıştır. BF'nin βCD (BFβCD) ve HPβCD (BFHPβCD) ile kompleksleri, iki farklı doğrudan sıkıştırılabilir eksipien, yani Avicel PH102 (mikrokristalin selüloz) ve DiPac (sıkıştırılabilir şeker) ile formüle edilmiştir. Her iki tablet türü de kalınlık, çap, sertlik, gevreklik, dağılma süresi ve çözünme özellikleri gibi kalite özellikleriyle değerlendirildiğinde iyi kalitede olduğu görlmütür. Tabletlerde, siklodekstrin, doğrudan sıkıştırılabilir eksipienlerin gereksinimini azaltıp çözünürlük arttırıcı ve dolgu maddesi olarak ikili rol oynamıştır. Liyofilize BFHPβCD, parçalanmayı veya çözünmeyi olumsuz etkilemeden çok sert ve gevrek olmayan tabletler üretmiştir. Son olarak, çözünme testi, bezafibrat'ın βCD ve HPβCD ile kompleksleşmesinin, saf ilaca kıyasla üstün bir çözünme hızı sergilediğini göstermiştir. Aynı gözlem tabletlerde de bulunmuş; kompleksleri içeren hem Avicel hem de DiPac tabletleri, saf ilaç içeren tabletlere veya ilacın siklodekstrinlerle fiziksel karışımına kıyasla üstün çözünme profilleri göstermiştir. Bu çözünme profilleri, benzerlik faktörü, f2, ile test yaplmış ve bu f2 testi, βCD ve HPβCD kompleksleri veya bu komplekleri taşıyan tabletleri arasındaki çözünme benzerliğini, ama her ikisi de kompleks olmayan toz veya bu tozları taşıyan tablet formülasyonununkinden farklı olduğunu göstermiştir.