Sultan ibrahim'in hayatı, şahsiyeti, dönemi

Osmanlı padişahı olarak 1640 yılında tahta çıkan Sultan İbrahim'in şehzadelik yılları Osmanlı sarayının en buhranlı dönemlerinden birine denk gelmişti. Babası I. Ahmed'in genç yaşta vefatı, çocukluk ve gençlik yılları boyunca Topkapı Sarayı'nın şimşirlik bölümünde yaşadığı kafes hayatı, bu esnada tahta çıkan büyük kardeşleri II. Osman ve IV. Murad'ın, saltanatları boyunca İbrahim hariç bütün kardeşlerini idam ettirmeleri Sultan İbrahim'in sağlık durumunu olumsuz yönde etkiledi. Nihayet, IV. Murad'ın vefatı üzerine şimşirlikten çıkarak tahta oturan Sultan İbrahim'in saltanat yılları kolay başlamadı zira Sultan büyük sağlık sorunlarıyla uğraşıyordu. Hastalığı teşhis edilemiyor, etkili tedavi yöntemleri bulunamıyordu. Bu hususta devlet erkânının adeta seferber olması neticesinde bir miktar ilerleme kaydedildi. Fakat Sultan İbrahim'in tek sıkıntısı sağlık sorunları değildi. Yaşadığı bu sıkıntıların yanı sıra, şehzadelik yıllarını herhangi bir eğitim alamadan kafeste geçiren Padişah bir yandan da devlet idaresini öğrenmeye çalışıyordu. Hükümdarlık hususunda herhangi bir bilgisi ve tecrübesi olamayan Sultan İbrahim, bilgilendirilmeye ve yönlendirilmeye muhtaç durumdaydı. Bu eksiklikler yakın çevresinin telkinleri, bilhassa da Koçi Bey'in risaleleri ile telafi edilmeye çalışılıyordu. Öte yandan, özellikle saltanatının son yıllarında, bu yönlendirmeleri yapan kişilerin ehil ve vicdanlı kimseler olmaması, Padişah'a olaylar ve durumlar hakkında gerekli doğru bilgileri vermemeleri, büyük sıkıntılara sebep olmuş ve Sultan İbrahim'in tahttan indirilmesine, idam edilmesine sebep olmuştu.