Tarık Tufan'ın romanlarında yapı ve tema

İnsanların başından geçen yaşanmış veya yaşanması olası vakaların ele alındığı roman, modern zamanların anlatım türüdür. Toplumsal, siyasal, kültürel yaşantıların yansıtıldığı türün ilk örneklerine 16. yüzyılın sonlarında rastlanır. Zamanla gelişim gösteren roman kendine özgü diliyle, hacim genişliğiyle hayatın canlı örneklerini okuyucuya sunar. Geleneksel romandan postmodern romana geçiş 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren başlar. Klasik anlatım unsurlarının reddi ile ortaya çıkan bu edebi hareket parçalılık, karmaşık anlatım tarzlarıyla iç içe geçmiş birçok olayın kurgulanarak anlatılmasına olanak sağlar. Zamanda sapmaların yaşandığı, çoğulcu bakış açısının oluşturulduğu, okuyucunun zihninde çeşitli boşlukların meydana getirilmesiyle kullanım alanı genişleyen bu akımdan Tarık Tufan da istifade ederek eserlerini kurgular. 2000 yılında Kekeme Çocuklar Korosu ile yazın hayatına başlayan, radyo ve televizyon programcılığının yanı sıra romancılığı ile ön plana çıkan Tarık Tufan; öykü, deneme türlerinde de eserler vererek edebiyat dünyasına katkı sunar. Çalışmanın ilk bölümünde yazarın Kekeme Çocuklar Korosu, Ve Sen Kuş Olur Gidersin, Hayal Meyal, Şanzelize Düğün Salonu, Düşerken, Kaybolan, Geç Kalan adlı romanları isim içerik ilişkisi, olay örgüsü, anlatıcı ve bakış açısı, zaman, mekân, şahıs kadrosu gibi yapı unsurları bakımından incelendi. İkinci bölümde yalnızlık, ölüm, yabancılaşma, aşk temalarının ön plana çıktığı eserlerin izleksel boyuttaki yansımaları tahlil edildi. Üçüncü bölümde ise türe has anlatım tarzının gücünü artıran çeşitli tekniklerin mahiyetinden söz edilerek eserlerdeki kullanımı tespit edildi; böylece sanatkârın dil ve üslubunu belirginleştiren özellikler açığa çıkarılıp örneklerle desteklendi.